വിശുദ്ധിയുടെ പേരിൽ വധിക്കപ്പെട്ടവർ

രണ്ട് കുടിയേറ്റത്തൊഴിലാളികളും സൗദി അറേബ്യയിൽ മനുഷ്യജീവനു കൽപ്പിക്കുന്ന വിലയും.

സനൽ ഇടമറുക്

സൗദി അറേബ്യയിൽ തൊഴിലെടുത്ത് ജീവിക്കാൻ പോയ രണ്ട് ബംഗ്ലാദേശി പൗരന്മാർ. ഒരു പുരുഷനും ഒരു സ്ത്രീയും. അവർ അവിടെ ജയിലിലായി. മൂന്നുവർഷത്തിലേറെ നീണ്ട തടവുജീവിതത്തിനൊടുവിൽ അവരെ വധിച്ചു.

അവർ ചെയ്ത കുറ്റമെന്താണ്?

മക്കയിലെ ഒരു പള്ളിക്കുള്ളിൽ അധാർമ്മികമായ പ്രവൃത്തി നടത്തിയെന്നാണ് സൗദി അധികൃതർ പറയുന്നത്.

എന്തായിരുന്നു ആ പ്രവൃത്തി? ആരെയാണ് അവർ ഉപദ്രവിച്ചത്? ആരുടെയെങ്കിലും ജീവന് അപകടമുണ്ടാക്കിയോ? എന്തു തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അവരെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിച്ചത്?

ഇതൊന്നും സൗദി ഭരണകൂടം പൊതുജനങ്ങളോട് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടില്ല.

എന്നിട്ടും രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ജീവനെടുക്കാൻ ആ ഭരണകൂടത്തിനു കഴിഞ്ഞു.

മതവിശുദ്ധി, ഭരണകൂടാധികാരം, വധശിക്ഷ, കുടിയേറ്റത്തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ, നീതി എന്നീ വിഷയങ്ങളിൽ അത്യന്തം ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യങ്ങളാണ് ഈ സംഭവം ഉയർത്തുന്നത്.

രണ്ട് മനുഷ്യജീവനുകൾ. ഒരു ഭരണകൂടത്തിന്റെ വധശിക്ഷ

2026 ഒക്ടോബർ 14-ന് സൗദി അറേബ്യയിലെ മക്ക മേഖലയിൽ രണ്ട് ബംഗ്ലാദേശി കുടിയേറ്റത്തൊഴിലാളികളെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധേയരാക്കി.

നസ്റുൽ ഇസ്ലാം അബ്ദുൾ ബാസിറും സ്വീറ്റി അക്തറും.

സൗദി ആഭ്യന്തര മന്ത്രാലയത്തിന്റെ അറിയിപ്പനുസരിച്ച്, മക്കയിലെ ഒരു പള്ളിക്കുള്ളിൽ ഇരുവരും അധാർമ്മികമെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. അവരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. വിചാരണ നടത്തി. വധശിക്ഷ വിധിച്ചു. അപ്പീലുകളും രാജകീയ ഉത്തരവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള നടപടികൾ പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം ശിക്ഷ നടപ്പാക്കിയെന്നാണ് ഔദ്യോഗിക വിശദീകരണം.

എന്നാൽ അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു കാര്യം ഇപ്പോഴും അവ്യക്തമാണ്.

അവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് ചെയ്തത്?

ആരെയെങ്കിലും ആക്രമിച്ചോ? കൊലപാതകം നടത്തിയോ? ബലപ്രയോഗം നടത്തിയോ? മറ്റൊരാളുടെ അവകാശങ്ങൾ ലംഘിച്ചോ?

അധികൃതർ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടില്ല.

പ്രതികൾക്കെതിരെ കോടതിയിൽ ഹാജരാക്കിയ തെളിവുകൾ എന്തൊക്കെയായിരുന്നു? അവർക്കു വേണ്ടി അഭിഭാഷകർ വാദിച്ചിരുന്നോ? അവരുടെ ഭാഷയിൽ വിചാരണ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള അവസരമുണ്ടായിരുന്നോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കും പരസ്യമായി ലഭ്യമായ വിവരങ്ങളിൽ വ്യക്തമായ ഉത്തരങ്ങളില്ല.

എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്.

സൗദി ഭരണകൂടം ആ രണ്ട് മനുഷ്യരെയും വധിച്ചു.

ജീവനെടുക്കാനുള്ള അധികാരമാണ് ഒരു ഭരണകൂടത്തിന്റെ കൈവശമുള്ള ഏറ്റവും ഭീകരമായ അധികാരം. അതിന്റെ പ്രയോഗത്തിൽ തെറ്റുപറ്റിയാൽ തിരുത്താൻ കഴിയില്ല.

മരിച്ച മനുഷ്യനെ ഒരു അപ്പീൽ കോടതിക്കും തിരികെ കൊണ്ടുവരാനാവില്ല.

വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കിയശേഷം പ്രതി നിരപരാധിയാണെന്നു തെളിഞ്ഞാലും നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവൻ തിരികെ ലഭിക്കില്ല.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ വധശിക്ഷയുടെ കാര്യത്തിൽ നിയമപരമായ നടപടികൾ പാലിച്ചുവെന്ന ഭരണകൂടത്തിന്റെ അവകാശവാദം മാത്രം മതിയാകില്ല.

നിയമം നീതിപൂർവമായിരുന്നോ എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം.

അവർ മധുവിധു ആഘോഷിക്കാൻ പോയ നവദമ്പതികളായിരുന്നില്ല

ഈ വധശിക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ പുറത്തുവന്നതോടെ സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ അതിവേഗം ഒരു കഥ പ്രചരിച്ചു.

പുതുതായി വിവാഹിതരായ ബംഗ്ലാദേശി ദമ്പതികൾ മക്കയിലെ വിശുദ്ധ പള്ളിക്കുള്ളിൽവച്ച് പരസ്പരം ചുംബിച്ചുവെന്നും അതിന്റെ പേരിൽ അവരെ വധിച്ചുവെന്നുമായിരുന്നു പ്രചാരണം.

ചില കഥകളിൽ ഭാര്യ ഗർഭിണിയായിരുന്നു. ഭർത്താവ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. മറ്റു ചിലതിൽ വയറ്റിൽ ചുംബിച്ചു. ആരോ രഹസ്യമായി വീഡിയോ എടുത്തു. അധികാരികൾ അതുകണ്ട് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു.

ഇങ്ങനെയായിരുന്നു കഥയുടെ വിവിധ രൂപങ്ങൾ.

എന്നാൽ ഈ വിവരണങ്ങൾ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ഇവർ രണ്ടുപേരുടെയും ചിത്രങ്ങളെന്ന പേരിൽ പ്രചരിച്ച ചില ചിത്രങ്ങളും വീഡിയോകളും യഥാർത്ഥ സംഭവവുമായി ബന്ധമില്ലാത്തവയാണെന്ന് വസ്തുതാപരിശോധനകളിൽ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.

യഥാർത്ഥ സംഭവം ഇതിലും ഗൗരവമുള്ളതാണ്.

നസ്റുൽ ഇസ്ലാമും സ്വീറ്റി അക്തറും സൗദി അറേബ്യയിൽ ശുചീകരണത്തൊഴിലാളികളായി ജോലി ചെയ്തിരുന്നവരാണ്. അൽ മജാൽ എന്ന സ്ഥാപനത്തിലായിരുന്നു അവർ ജോലി ചെയ്തിരുന്നതെന്ന് ബംഗ്ലാദേശി മാധ്യമങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നു.

ബംഗ്ലാദേശി കോൺസുലേറ്റിലെ രേഖകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, 2023 ഓഗസ്റ്റ് ഒന്നിന് നസ്റുൽ ഇസ്ലാമിനെയും അടുത്ത ദിവസം സ്വീറ്റി അക്തറിനെയും അറസ്റ്റ് ചെയ്തു.

നസ്റുൽ ഇസ്ലാമിനെതിരെ സൈബർ കുറ്റകൃത്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആരോപണവും സ്വീറ്റി അക്തറിനെതിരെ വ്യഭിചാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആരോപണവുമാണ് ആദ്യകാല രേഖകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതെന്ന് റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്.

എന്നാൽ ഈ പ്രാഥമിക ആരോപണങ്ങളും പിന്നീട് ലഭിച്ച വധശിക്ഷയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഇപ്പോഴും വ്യക്തമല്ല.

മൂന്നുവർഷത്തിലേറെ അവർ തടവിലായിരുന്നു.

അതിനുശേഷമാണ് അവരെ വധിച്ചത്.

ഇവിടെ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

മതവിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിലുള്ള ക്രൂരതയെ വിമർശിക്കാൻ നമുക്ക് കെട്ടുകഥകൾ ആവശ്യമില്ല.

യഥാർത്ഥ വസ്തുതകൾതന്നെ മതിയാകും.

രണ്ട് മനുഷ്യരെ ഒരു ഭരണകൂടം വധിച്ചു. അവരുടെ കുറ്റമെന്തെന്ന് ലോകത്തിനു മുന്നിൽ വ്യക്തമായി വിശദീകരിച്ചിട്ടില്ല.

അതുതന്നെയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടത്.

എന്താണ് അധാർമ്മികത?

പള്ളിയുടെ വിശുദ്ധിക്ക് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിച്ചുവെന്നാണ് സൗദി അധികൃതരുടെ വിശദീകരണം.

എന്നാൽ എന്താണ് ധാർമ്മികത?

ഒരു മതം നിശ്ചയിച്ച പെരുമാറ്റച്ചട്ടങ്ങൾ അനുസരിക്കുന്നതാണോ ധാർമ്മികത?

അതോ നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികൾ മറ്റുള്ള മനുഷ്യർക്ക് ഉണ്ടാക്കുന്ന നന്മയും തിന്മയും അടിസ്ഥാനമാക്കി അവയെ വിലയിരുത്തുന്നതാണോ?

യുക്തിവാദത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ വ്യത്യാസം അടിസ്ഥാനപരമാണ്.

ഒരു പ്രവൃത്തി പാപമാണെന്ന് ഒരു മതഗ്രന്ഥത്തിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ടെന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അത് മറ്റുള്ള മനുഷ്യർക്കു ഹാനികരമാകുന്നില്ല.

ഒരു മതസ്ഥാപനം വിലക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം ഒരു പ്രവൃത്തി കുറ്റകൃത്യമാകേണ്ടതുമില്ല.

മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങൾ ലംഘിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ? മറ്റൊരാൾക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ദോഷമുണ്ടാകുന്നുണ്ടോ? ബലപ്രയോഗമോ ചൂഷണമോ അക്രമമോ നടക്കുന്നുണ്ടോ?

ഇത്തരം കാര്യങ്ങളാണ് ഒരു പ്രവൃത്തിയുടെ ധാർമ്മികത വിലയിരുത്തുമ്പോൾ പ്രധാനമായി പരിഗണിക്കേണ്ടത്.

ഒരു ആരാധനാലയത്തിൽ പെരുമാറ്റച്ചട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം. അവ പാലിക്കണമെന്ന് അവിടെ എത്തുന്നവരോട് ആവശ്യപ്പെടാം. ആരാധിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതുമാണ്.

എന്നാൽ അത്തരം ചട്ടങ്ങൾ ലംഘിച്ചതിന് ഒരു മനുഷ്യനെ കൊല്ലാനുള്ള അവകാശം ആർക്കാണ്?

ആരാധനാലയത്തിന്റെ വിശുദ്ധി സംരക്ഷിക്കാനെന്ന പേരിൽ മനുഷ്യജീവൻ നശിപ്പിക്കുന്നത് എന്തുതരം ധാർമ്മികതയാണ്?

മനുഷ്യരാണ് ആരാധനാലയങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നത്.

മനുഷ്യരാണ് അവയ്ക്ക് വിശുദ്ധി കൽപ്പിക്കുന്നത്.

മനുഷ്യരില്ലെങ്കിൽ ആരാധനാലയങ്ങൾക്ക് എന്തു പ്രസക്തിയാണുള്ളത്?

മനുഷ്യനുവേണ്ടി നിർമ്മിച്ച ഒരു സ്ഥാപനം മനുഷ്യനെക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതാകുന്നതെങ്ങനെയാണ്?

ഇവിടെയാണ് മതവിശുദ്ധിയെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കൽപ്പങ്ങളും മാനവികതയും തമ്മിലുള്ള അടിസ്ഥാന വൈരുദ്ധ്യം പ്രകടമാകുന്നത്.

ഒരു കെട്ടിടത്തിനു കൽപ്പിക്കപ്പെട്ട വിശുദ്ധി സംരക്ഷിക്കാൻ മനുഷ്യജീവൻ ബലിയർപ്പിക്കാമെന്ന ആശയം അംഗീകരിക്കാൻ യുക്തിചിന്തയ്ക്ക് കഴിയില്ല.

മനുഷ്യജീവനാണ് പ്രധാനം. മതവിശുദ്ധിയല്ല.

മതനിയമവും വധശിക്ഷയും

ഈ കേസിൽ തഅ്സീർ അഥവാ Ta'zir എന്ന ഇസ്ലാമിക നിയമവിഭാഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് വധശിക്ഷ വിധിച്ചതെന്ന് റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്.

ഇസ്ലാമിക നിയമപാരമ്പര്യത്തിൽ കുറ്റങ്ങൾക്കും ശിക്ഷകൾക്കും വ്യത്യസ്ത വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്.

ചില കുറ്റങ്ങൾക്ക് നിശ്ചിത ശിക്ഷകളുണ്ടെന്ന് പരമ്പരാഗത വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ പറയുന്നു. മറ്റു ചില കുറ്റങ്ങളിൽ ശിക്ഷ നിർണയിക്കുന്നതിന് ന്യായാധിപന്മാർക്കും ഭരണകൂടത്തിനും കൂടുതൽ വിവേചനാധികാരം അനുവദിക്കുന്ന രീതിയാണ് തഅ്സീർ.

ഈ വിവേചനാധികാരത്തിന്റെ വ്യാപ്തി വ്യത്യസ്ത നിയമപാരമ്പര്യങ്ങളിലും രാജ്യങ്ങളിലും വ്യത്യസ്തമാണ്.

പ്രശ്നം ഇവിടെ തുടങ്ങുന്നു.

ഒരു പ്രവൃത്തി അധാർമ്മികമാണെന്ന വിലയിരുത്തലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അതു ചെയ്തതായി ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യനെ വധിക്കാൻ ഒരു കോടതിക്ക് അധികാരമുണ്ടാകണോ?

നിയമത്തിൽ ന്യായാധിപന്മാർക്ക് വിവേചനാധികാരം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത് അസാധാരണമല്ല.

എന്നാൽ ആ അധികാരം ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവനെടുക്കുന്നതുവരെ വ്യാപിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ അപകടസാധ്യത അതിരുകളില്ലാത്തതാകുന്നു.

വിവേചനാധികാരം വർധിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് നീതിന്യായ നടപടികളുടെ സുതാര്യതയും വർധിക്കണം.

പ്രതിക്ക് അഭിഭാഷകസഹായം ലഭിക്കണം. ആരോപണങ്ങൾ വ്യക്തമായിരിക്കണം. തെളിവുകൾ പരിശോധിക്കപ്പെടണം. സ്വതന്ത്രമായ അപ്പീൽ സംവിധാനമുണ്ടാകണം.

ഈ കേസിൽ ഇതെല്ലാം എത്രത്തോളം ഉറപ്പാക്കിയിരുന്നുവെന്നത് വ്യക്തമല്ല.

ബംഗ്ലാദേശ് അധികൃതർ സൗദി അറേബ്യയോട് വിശദീകരണം തേടിയിട്ടുണ്ട്.

പ്രതികൾക്ക് നിയമസഹായം ലഭിച്ചിരുന്നോ? എന്തായിരുന്നു കുറ്റങ്ങൾ? എന്തായിരുന്നു തെളിവുകൾ? വധശിക്ഷയുടെ നിയമപരമായ അടിസ്ഥാനം എന്തായിരുന്നു?

ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളാണ് അവർ ഉന്നയിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഇതൊന്നും നിസ്സാരമായ നടപടിക്രമപ്രശ്നങ്ങളല്ല.

നീതിയുടെ അടിസ്ഥാനഘടകങ്ങളാണിവ.

ഒരു കോടതി വധശിക്ഷ വിധിച്ചുവെന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ആ ശിക്ഷ നീതിപൂർവകമാണെന്നു വരില്ല.

ഒരു രാജാവ് അതിന് അനുമതി നൽകിയെന്നതുകൊണ്ടും വരില്ല.

നിയമം നിലവിലുണ്ടെന്നതും നിയമം നീതിപൂർവകമാണെന്നതും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കാര്യങ്ങളാണ്.

ഒരുകാലത്ത് അടിമത്തം നിയമവിധേയമായിരുന്നു.

മതവിരുദ്ധ അഭിപ്രായങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവരെ തീയിൽ ചുട്ടുകൊല്ലുന്നതും നിയമത്തിന്റെ അംഗീകാരത്തോടെയായിരുന്നു.

മതനിന്ദ ആരോപിച്ച് മനുഷ്യരെ പീഡിപ്പിക്കാനും കൊല്ലാനും ഭരണകൂടങ്ങൾ നിയമങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.

നിയമാനുസൃതമായിരുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് ഈ ക്രൂരതകളൊന്നും നീതിപൂർവകമായിരുന്നില്ല.

അതുകൊണ്ടാണ് നിയമത്തെയും ധാർമ്മികതയെയും നാം വേർതിരിച്ചു പരിശോധിക്കേണ്ടത്.

മരണത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ ഔദ്യോഗിക നിശ്ശബ്ദത

ഈ സംഭവത്തിലെ ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് വധശിക്ഷയെക്കുറിച്ച് ബംഗ്ലാദേശ് അധികൃതർക്ക് മുൻകൂട്ടി അറിയിപ്പ് ലഭിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന റിപ്പോർട്ട്.

സൗദി അറേബ്യയിലെ ബംഗ്ലാദേശ് നയതന്ത്രകാര്യാലയത്തിന് ശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നതിനു മുമ്പ് വിവരം നൽകിയിരുന്നില്ലെന്നാണ് ബംഗ്ലാദേശ് വിദേശകാര്യ മന്ത്രാലയം വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നത്.

സെപ്റ്റംബറിൽ സൗദി അധികൃതർ നൽകിയ തടവുകാരുടെ പട്ടികയിൽ രണ്ടുപേരുടെയും പേരുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ അവർക്ക് വധശിക്ഷ വിധിച്ചിരുന്നുവെന്ന വിവരം അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നാണ് റിപ്പോർട്ട്.

വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കിയശേഷം മാത്രമാണ് സംഭവത്തിന്റെ ഗൗരവം വ്യക്തമായത്.

സ്വന്തം കുടുംബത്തിലെ ഒരാൾ വിദേശരാജ്യത്തെ ജയിലിലാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാം എന്നു കരുതുക.

അയാളെ മോചിപ്പിക്കാനാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ നിങ്ങൾ കഴിയുന്നു.

എന്നാൽ ഒരു ദിവസം അയാളെ വധിച്ചുവെന്ന വാർത്ത എത്തുന്നു.

വധശിക്ഷ വിധിച്ചിരുന്നുവെന്നുപോലും നിങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ആ കുടുംബത്തിന്റെ അവസ്ഥ ഒന്നു ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ.

ഒരു മനുഷ്യനെ കൊല്ലുന്നതുതന്നെ ഭീകരമാണ്.

അയാളുടെ മരണത്തിലേക്കു നയിച്ച നടപടികൾ കുടുംബത്തിനും ബന്ധപ്പെട്ട നയതന്ത്ര അധികാരികൾക്കും അറിയാനാകാതിരിക്കുന്നത് ആ ക്രൂരതയുടെ മറ്റൊരു തലമാണ്.

വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കിയതിനുശേഷവും മൃതദേഹങ്ങൾ എവിടെയാണെന്നതിനെക്കുറിച്ച് വ്യക്തത ആവശ്യമായി വന്നുവെന്നാണ് ബംഗ്ലാദേശി റിപ്പോർട്ടുകൾ പറയുന്നത്.

ഇവിടെ നിയമപരവും മനുഷ്യാവകാശപരവുമായ ഗുരുതര ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്.

വിദേശരാജ്യത്ത് തടവിലാക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യർക്ക് അവരുടെ രാജ്യത്തിന്റെ നയതന്ത്രസഹായം ലഭിക്കാനുള്ള അവകാശം എത്രത്തോളം സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടു?

അവരുടെ ബന്ധുക്കൾക്ക് എന്തുകൊണ്ട് കൃത്യസമയത്ത് വിവരം ലഭിച്ചില്ല?

അവസാന നിമിഷംവരെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ നിയമപരമായ ഏതെങ്കിലും അവസരമുണ്ടായിരുന്നോ?

നീതി നടപ്പാക്കിയെന്നാണ് അവകാശപ്പെടുന്നതെങ്കിൽ ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരമുണ്ടാകണം.

കുടിയേറ്റത്തൊഴിലാളികൾ ഉപേക്ഷിക്കാവുന്ന മനുഷ്യരല്ല

ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളുടെ ഇന്നത്തെ സാമ്പത്തികവളർച്ചയ്ക്ക് പിന്നിൽ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് കുടിയേറ്റത്തൊഴിലാളികളുടെ അധ്വാനമുണ്ട്.

ആകാശംമുട്ടുന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നവർ.

റോഡുകളും വിമാനത്താവളങ്ങളും പണിയുന്നവർ.

വീടുകളും ഓഫീസുകളും ആരാധനാലയങ്ങളും വൃത്തിയാക്കുന്നവർ.

അടുക്കളകളിലും ആശുപത്രികളിലും ഹോട്ടലുകളിലും ഫാക്ടറികളിലും ജോലി ചെയ്യുന്നവർ.

അവരുടെ അധ്വാനമില്ലാതെ ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളുടെ ഇന്നത്തെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻപോലും കഴിയില്ല.

എന്നാൽ ഈ തൊഴിലാളികളിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം സാമ്പത്തികമായി ദുർബലരാണ്.

സ്വന്തം നാട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാണ് അവർ വിദേശരാജ്യങ്ങളിലേക്കു പോകുന്നത്.

പലരും കടംവാങ്ങിയാണ് യാത്രയ്ക്കുള്ള പണം കണ്ടെത്തുന്നത്.

അവർ സമ്പാദിക്കുന്ന ചെറിയ വരുമാനത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ് നാട്ടിലെ മാതാപിതാക്കളും ജീവിതപങ്കാളികളും കുട്ടികളും കഴിയുന്നത്.

അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നിയമപരമായ ഒരു പ്രതിസന്ധി വന്നാൽ സ്വയം പ്രതിരോധിക്കാൻ വേണ്ട സാമ്പത്തികശേഷിയോ സാമൂഹികബന്ധങ്ങളോ അവർക്കുണ്ടാകണമെന്നില്ല.

ഭാഷ അറിയില്ലായിരിക്കാം.

നിയമവ്യവസ്ഥ പരിചിതമല്ലായിരിക്കാം.

നല്ല അഭിഭാഷകനെ നിയോഗിക്കാൻ പണമില്ലായിരിക്കാം.

ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ നീതിന്യായ സംവിധാനത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം വർധിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

പ്രതിക്ക് ഏറ്റവും കുറവ് അധികാരമുള്ള സാഹചര്യത്തിലാണ് അയാളുടെ അവകാശങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും ശക്തമായ സംരക്ഷണം വേണ്ടത്.

എന്നാൽ പലപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നത് വിപരീതമാണ്.

അധികാരമുള്ളവർക്ക് നിയമത്തിന്റെ മുഴുവൻ സൗകര്യങ്ങളും ലഭിക്കുന്നു. അധികാരമില്ലാത്തവർ അതിന്റെ കഠിനമായ ശിക്ഷകൾക്ക് ഇരകളാകുന്നു.

ഈ രണ്ട് ബംഗ്ലാദേശി തൊഴിലാളികളുടെ കാര്യത്തിൽ അത്തരം അനീതികൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയാൻ പൂർണമായ കോടതി രേഖകൾ ആവശ്യമാണ്.

എന്നാൽ അവരുടെ സാമൂഹികസാഹചര്യവും വധശിക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള അവ്യക്തതയും ഈ സംശയങ്ങൾ ഗൗരവത്തോടെ അന്വേഷിക്കാൻ മതിയായ കാരണങ്ങളാണ്.

ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ ശമ്പളം കുറവാണെന്നതുകൊണ്ട് അയാളുടെ ജീവനു വില കുറയുന്നില്ല.

അയാൾ ഒരു ദരിദ്രരാജ്യത്തുനിന്നാണ് വന്നതെന്നതുകൊണ്ട് അയാളുടെ മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ കുറയുന്നില്ല.

ഒരു വിദേശരാജ്യത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മനുഷ്യൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ സ്വത്തായി മാറുന്നില്ല.

മതത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ മനുഷ്യനെ കൊല്ലാമോ?

മതത്തിന്റെ പേരിലുള്ള കഠിനശിക്ഷകളെ ന്യായീകരിക്കുന്നവർ പലപ്പോഴും പറയുന്ന ഒരു വാദമുണ്ട്.

മതവിശുദ്ധിയും സാമൂഹികധാർമ്മികതയും സംരക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ കർശനമായ ശിക്ഷകൾ ആവശ്യമാണ്.

ഈ വാദത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപ്രശ്നം എന്താണ്?

അത് മനുഷ്യനേക്കാൾ മതാധികാരത്തിനു പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു.

ഒരു വശത്ത് മതത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ.

മറ്റൊരു വശത്ത് മനുഷ്യന്റെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം.

ഇവ തമ്മിൽ സംഘർഷമുണ്ടാകുമ്പോൾ മതനിയമം സംരക്ഷിക്കാൻ മനുഷ്യനെ ബലികഴിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നതാണ് ഈ സമീപനം.

ആധുനിക മനുഷ്യാവകാശസങ്കൽപ്പത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണിത്.

ഓരോ മനുഷ്യനും മതവിശ്വാസത്തിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്.

ആരാധിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്.

മതസ്ഥാപനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനും വിശ്വാസങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കാനും അവകാശമുണ്ട്.

അതുപോലെതന്നെ മതവിശ്വാസങ്ങളെ വിമർശിക്കാനും ചോദ്യം ചെയ്യാനും അവ നിഷേധിക്കാനും മറ്റുള്ള മനുഷ്യർക്കും അവകാശമുണ്ട്.

എന്നാൽ ഏതെങ്കിലും മതത്തിന് അതിന്റെ നിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നവരുടെ ജീവനെടുക്കാനുള്ള ധാർമ്മിക അവകാശമുണ്ടാകരുത്.

മതവിശ്വാസം വ്യക്തിയുടെ അവകാശമാണ്.

മറ്റുള്ളവർക്കുമേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനുള്ള അതിരുകളില്ലാത്ത അധികാരമല്ല.

ഇവിടെ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം പറയണം.

സൗദി അറേബ്യയിലെ നിയമവ്യവസ്ഥയെയും മതാധിഷ്ഠിത ഭരണകൂടാധികാരത്തെയും വിമർശിക്കുന്നത് മുസ്ലിങ്ങളെ വിമർശിക്കുന്നതിനു തുല്യമല്ല.

ലോകമെമ്പാടുമുള്ള അനേകം മുസ്ലിങ്ങൾ മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും മതപരിഷ്കരണങ്ങൾക്കും അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നവരാണ്.

മതശിക്ഷകളെക്കുറിച്ച് മുസ്ലിം പണ്ഡിതർക്കും പരിഷ്കരണവാദികൾക്കുമിടയിൽ വ്യത്യസ്ത നിലപാടുകളുണ്ട്.

ഇവിടെ വിമർശിക്കപ്പെടുന്നത് ഒരു മതത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന മുഴുവൻ മനുഷ്യരെയുമല്ല.

മതത്തിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യജീവനെടുക്കാനുള്ള അധികാരം അവകാശപ്പെടുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളെയാണ്.

ഇക്കാര്യത്തിൽ യുക്തിവാദ നിലപാട് വ്യക്തമായിരിക്കണം.

ഇസ്ലാമിന്റെ പേരിലുള്ള വധശിക്ഷയെയും ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ പേരിലുള്ള വധശിക്ഷയെയും ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ പേരിലുള്ള അക്രമങ്ങളെയും ഒരേ മാനദണ്ഡത്തിലാണ് വിലയിരുത്തേണ്ടത്.

ദേശീയതയുടെ പേരിലായാലും വിപ്ലവത്തിന്റെ പേരിലായാലും മതത്തിന്റെ പേരിലായാലും ഭരണകൂടം നടത്തുന്ന കൊലപാതകത്തെ നീതീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല.

കൊല്ലുന്നവൻ വിളിക്കുന്ന മുദ്രാവാക്യമല്ല, നഷ്ടപ്പെടുന്ന മനുഷ്യജീവനാണ് ഇവിടെ പ്രധാനം.

വധശിക്ഷ നീതിയല്ല

ലോകമെമ്പാടും വധശിക്ഷയ്ക്കെതിരായ മനുഷ്യാവകാശ പ്രസ്ഥാനം വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ മനുഷ്യാവകാശ സമിതിയുടെ വ്യാഖ്യാനമനുസരിച്ച്, പൗര-രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച അന്താരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടിയുടെ പരിധിയിൽ വധശിക്ഷ നിലനിർത്തുന്ന രാജ്യങ്ങൾക്ക് പോലും അതിന്റെ പ്രയോഗം ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ, മനഃപൂർവമായ കൊലപാതകം ഉൾപ്പെടുന്ന കുറ്റങ്ങളിലേക്ക് പരിമിതപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

ലൈംഗിക പെരുമാറ്റവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കുറ്റങ്ങളോ വ്യഭിചാരമോ ഈ മാനദണ്ഡം പാലിക്കുന്നവയല്ല.

സൗദി അറേബ്യ ഈ ഉടമ്പടിയിൽ അംഗരാജ്യമല്ല എന്ന കാര്യം ഇവിടെ ഓർക്കണം.

എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യജീവന്റെ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാനചോദ്യം അപ്രസക്തമാകുന്നില്ല.

മനഃപൂർവമായ കൊലപാതകം ഉൾപ്പെടുന്ന ഗുരുതരമായ കുറ്റങ്ങളിൽപോലും ഞാൻ വധശിക്ഷയെ എതിർക്കുന്നു.

കാരണം വധശിക്ഷയ്ക്ക് തിരുത്തൽ സാധ്യമല്ല.

ഒരു മനുഷ്യനെ തടവിലാക്കിയാൽ പിന്നീട് പുതിയ തെളിവുകൾ ലഭിക്കാം. വിധി തെറ്റായിരുന്നുവെന്ന് കണ്ടെത്താം. അയാളെ മോചിപ്പിക്കാം.

നഷ്ടപ്പെട്ട വർഷങ്ങൾ തിരികെ നൽകാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും ജീവൻ അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടാകും.

എന്നാൽ വധിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ നിരപരാധിത്വം പിന്നീട് തെളിഞ്ഞാൽ എന്തു ചെയ്യും?

അയാളുടെ കുടുംബത്തോട് ക്ഷമ ചോദിക്കാം.

നഷ്ടപരിഹാരം നൽകാം.

പക്ഷേ അയാളെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുമോ?

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു പരിഷ്കൃത സമൂഹം വധശിക്ഷ എന്ന ആശയത്തെത്തന്നെ പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സൗദി അറേബ്യയിൽ വധശിക്ഷ അത്യപൂർവമായ ഒരു സംഭവവുമല്ല.

ആംനസ്റ്റി ഇന്റർനാഷണലിന്റെ കണക്കനുസരിച്ച് 2025-ൽ മാത്രം സൗദി അറേബ്യയിൽ കുറഞ്ഞത് 356 പേരെ വധിച്ചു.

2024-ൽ രേഖപ്പെടുത്തിയ കുറഞ്ഞത് 345 വധശിക്ഷകളേക്കാൾ കൂടുതലാണിത്.

ഈ കണക്കുകൾ വളരെ ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു.

ഒരു ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശക്തി എത്ര മനുഷ്യരെ വധിക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്നതിലാണോ?

അതോ മനുഷ്യജീവൻ എത്രമാത്രം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിലാണോ?

കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ തടയേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കണം.

കുറ്റം ചെയ്തവരെ നിയമാനുസൃതമായി വിചാരണ ചെയ്യുകയും കുറ്റാനുപാതികമായ ശിക്ഷ നൽകുകയും വേണം.

എന്നാൽ ശിക്ഷയുടെ ലക്ഷ്യം പ്രതികാരമായിരിക്കരുത്.

നീതി പ്രതികാരത്തിന്റെ മറ്റൊരു പേരല്ല.

സാമ്പത്തിക ആധുനികതയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളും

സൗദി അറേബ്യ ഇന്ന് വലിയ സാമ്പത്തിക പരിവർത്തനങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുകയാണ്.

പുതിയ നഗരങ്ങൾ, വൻകിട നിർമ്മാണപദ്ധതികൾ, വിനോദസഞ്ചാര വികസനം, സാങ്കേതികവിദ്യയിലെ നിക്ഷേപങ്ങൾ, സാമൂഹികജീവിതത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ.

ഇതെല്ലാം ആധുനികതയുടെ അടയാളങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

എന്നാൽ ആധുനികത എന്നത് വലിയ കെട്ടിടങ്ങളല്ല.

ആഡംബര നഗരങ്ങളല്ല.

അത്യാധുനിക വിമാനത്താവളങ്ങളോ അതിവേഗ റെയിൽപ്പാതകളോ മാത്രമല്ല.

മനുഷ്യാവകാശങ്ങളോട് ഒരു സമൂഹം പുലർത്തുന്ന സമീപനമാണ് അതിന്റെ ആധുനികതയുടെ പ്രധാന മാനദണ്ഡങ്ങളിലൊന്ന്.

ദരിദ്രരോട് എങ്ങനെയാണ് പെരുമാറുന്നത്?

കുടിയേറ്റത്തൊഴിലാളികൾക്ക് എന്തു സംരക്ഷണമുണ്ട്?

മതസ്വാതന്ത്ര്യവും അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യവും എത്രത്തോളം അനുവദിക്കപ്പെടുന്നു?

കുറ്റാരോപിതരുടെ അവകാശങ്ങൾ എത്രമാത്രം ഉറപ്പാക്കപ്പെടുന്നു?

നിയമത്തിന്റെ മുന്നിൽ മനുഷ്യർ തുല്യരാണോ?

ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളിലാണ് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പുരോഗതി പ്രകടമാകുന്നത്.

ഒരു രാജ്യത്തിന് അതിമനോഹരമായ നഗരങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാനും അതേസമയം മനുഷ്യജീവനെ

അപകടത്തിലാക്കുന്ന നിയമവ്യവസ്ഥകൾ നിലനിർത്താനും കഴിയും.

നിർമ്മാണരംഗത്തെ ആധുനികതയും ധാർമ്മികമായ ആധുനികതയും ഒന്നല്ല.

ബംഗ്ലാദേശ് എന്തു ചെയ്യണം? ലോകം എന്തു ചെയ്യണം?

നസ്റുൽ ഇസ്ലാമിന്റെയും സ്വീറ്റി അക്തറിന്റെയും ജീവൻ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ കഴിയില്ല.

എന്നാൽ അവരുടെ മരണത്തിലേക്കു നയിച്ച സംഭവങ്ങളുടെ സത്യാവസ്ഥ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും.

അത് ആവശ്യമാണ്.

സൗദി ഭരണകൂടം ഈ കേസിലെ പൂർണമായ കോടതി വിധികൾ പരസ്യപ്പെടുത്തണം.

ഇരുവർക്കുമെതിരെ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ട കുറ്റങ്ങൾ കൃത്യമായി വെളിപ്പെടുത്തണം.

കോടതിയിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട തെളിവുകൾ എന്തൊക്കെയായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കണം.

വധശിക്ഷ വിധിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച നിയമപരമായ കാരണങ്ങൾ വിശദീകരിക്കണം.

പ്രതികൾക്ക് നിയമസഹായം ലഭിച്ചിരുന്നോ, അപ്പീൽ നടപടികൾ എങ്ങനെയായിരുന്നു, നയതന്ത്രസഹായം തേടാനുള്ള അവസരം ലഭിച്ചിരുന്നോ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ രേഖാമൂലം വ്യക്തമാക്കണം.

വധശിക്ഷ എങ്ങനെ നടപ്പാക്കി എന്നും മൃതദേഹങ്ങൾക്ക് എന്തു സംഭവിച്ചു എന്നും അറിയിക്കണം.

ബംഗ്ലാദേശ് ഭരണകൂടത്തിനും ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്.

വിദേശരാജ്യത്ത് തടവിലായിരുന്ന സ്വന്തം പൗരന്മാരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ എന്തെല്ലാം നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചുവെന്ന് പരിശോധിക്കണം.

വധശിക്ഷയെക്കുറിച്ച് മുൻകൂട്ടി അറിയാൻ കഴിയാതിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അന്വേഷിക്കണം.

നിയമസഹായം നൽകുന്നതിൽ വീഴ്ചകളുണ്ടായിരുന്നോ എന്നു കണ്ടെത്തണം.

ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയും അന്താരാഷ്ട്ര മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകളും ഈ സംഭവത്തിന്റെ പൂർണമായ വിശദാംശങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടണം.

അതിലുപരി, മാരകമല്ലാത്ത കുറ്റങ്ങൾക്ക് വധശിക്ഷ നൽകുന്ന രീതി അവസാനിപ്പിക്കുകയും വധശിക്ഷയുടെ സമ്പൂർണ നിരോധനത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയും ചെയ്യേണ്ടത് സൗദി അറേബ്യയുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ മതത്തിന്റെ പേരിലുള്ള ശിക്ഷാധികാരവുമായി കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കരുത്.

ആരാധകരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.

അതുപോലെതന്നെ മതനിയമങ്ങൾ ലംഘിച്ചുവെന്നു ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യരുടെയും ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.

അവസാനമായി ഒരു ചോദ്യം

നസ്റുൽ ഇസ്ലാമും സ്വീറ്റി അക്തറും മക്കയിലെ പള്ളിക്കുള്ളിൽ പരസ്പരം ആലിംഗനം ചെയ്തിരുന്നോ?

ചുംബിച്ചിരുന്നോ?

പരസ്പരസമ്മതത്തോടെയുള്ള ഏതെങ്കിലും ലൈംഗിക പെരുമാറ്റത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നോ?

അതോ സൗദി അധികാരികൾ അധാർമ്മികമെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന മറ്റെന്തെങ്കിലും പ്രവൃത്തിയാണോ ചെയ്തത്?

നമുക്കറിയില്ല.

അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ അറിയാമെന്നു നടിക്കേണ്ടതുമില്ല.

എന്നാൽ നമുക്കറിയാവുന്ന ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്.

സൗദി ഭരണകൂടം അവരെ വധിച്ചു.

അവരുടെ കുറ്റമെന്താണെന്നു പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നവിധം വിശദീകരിച്ചിട്ടില്ല.

വധശിക്ഷയെക്കുറിച്ച് മുൻകൂട്ടി അറിയിപ്പ് ലഭിച്ചില്ലെന്ന് ബംഗ്ലാദേശ് അധികൃതർ പറയുന്നു.

പ്രതികൾക്കു ലഭിച്ച നിയമസഹായത്തെക്കുറിച്ചും വിചാരണയുടെ സുതാര്യതയെക്കുറിച്ചും ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ അവശേഷിക്കുന്നു.

ഇതെല്ലാം ഉത്തരവാദിത്വം ആവശ്യപ്പെടാൻ മതിയായ കാരണങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ ഇവിടെ മറ്റൊരു കാര്യംകൂടി പറയാനുണ്ട്.

ആ രണ്ട് മനുഷ്യരും പരസ്പരസമ്മതത്തോടെയുള്ള ലൈംഗികബന്ധത്തിലേർപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നിരിക്കട്ടെ.

അതിന് അവരെ കൊല്ലാൻ ആർക്കാണ് അവകാശം?

ഒരു പള്ളിയുടെ പെരുമാറ്റച്ചട്ടം ലംഘിച്ചുവെന്നിരിക്കട്ടെ.

അതിന് അവരുടെ ജീവനെടുക്കാമോ?

മതവിശ്വാസികളുടെ വികാരങ്ങൾ വ്രണപ്പെട്ടുവെന്നിരിക്കട്ടെ.

അതിന് രണ്ട് മനുഷ്യരെ വധിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ് നീതിയാകുന്നത്?

അതേസമയം, കൂടുതൽ ഗുരുതരമായ എന്തെങ്കിലും കുറ്റമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരോപിക്കപ്പെട്ടതെങ്കിൽ അതിന്റെ തെളിവുകളും കോടതി കണ്ടെത്തലുകളും പുറത്തുകൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്.

'അധാർമ്മിക പ്രവൃത്തി' എന്ന അവ്യക്തമായ വിശേഷണത്തിന്റെ മറവിൽ രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ മരണത്തെ ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല.

മതവിശുദ്ധി എന്ന വാക്കിന്റെ പിന്നിൽ ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് അവരുടെ നടപടികൾ മറച്ചുവയ്ക്കാൻ അവകാശമുണ്ടാകരുത്.

ഒരു ആരാധനാലയത്തിന്റെ വിശുദ്ധി സംരക്ഷിക്കാനെന്ന പേരിൽ മനുഷ്യനെ കൊല്ലുമ്പോൾ ആ ആരാധനാലയത്തിന്റെ മഹത്വം വർധിക്കുന്നില്ല.

മറിച്ച്, മതവിശുദ്ധിയെ മനുഷ്യജീവനേക്കാൾ ഉയർത്തിവയ്ക്കുന്ന ചിന്തയുടെ ക്രൂരതയാണ് വെളിപ്പെടുന്നത്.

മനുഷ്യനാണ് പ്രധാനം.

മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് പ്രധാനം.

മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സാണ് പ്രധാനം.

ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശമാണ് പ്രധാനം.

ഒരു മനുഷ്യൻ ജീവിക്കണോ മരിക്കണോ എന്നത് അയാൾ മതാധികാരികളുടെ ധാർമ്മികസങ്കൽപ്പങ്ങൾ അനുസരിച്ചുവോ എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തീരുമാനിക്കപ്പെടാൻ പാടില്ല.

മതത്തിന്റെ പേരിലായാലും ഭരണകൂടത്തിന്റെ പേരിലായാലും മനുഷ്യജീവനെ നിസ്സാരമാക്കുന്നതിനെ എതിർക്കണം.

മനുഷ്യനെ കൊന്നുകൊണ്ടല്ല മതത്തിന്റെ വിശുദ്ധി തെളിയിക്കേണ്ടത്.

മനുഷ്യജീവനു വിലകൽപ്പിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ധാർമ്മികനിലവാരം തെളിയിക്കപ്പെടുന്നത്.

നസ്റുൽ ഇസ്ലാമിന്റെയും സ്വീറ്റി അക്തറിന്റെയും മരണങ്ങൾ ഉയർത്തുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം അതാണ്.

മതമാണോ മനുഷ്യനാണോ വലുത്?

യുക്തിവാദത്തിന്റെയും മാനവികതയുടെയും മറുപടി വ്യക്തമാണ്.

മനുഷ്യനാണ് വലുത്.

• സനൽ ഇടമറുക്

  2026 നവംബർ 2

കുറിപ്പ്: സൗദി അറേബ്യയിൽ 2026 ഒക്ടോബർ 14-ന് നടന്ന വധശിക്ഷകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഔദ്യോഗിക അറിയിപ്പുകൾ, ബംഗ്ലാദേശി മാധ്യമങ്ങളുടെ റിപ്പോർട്ടുകൾ, നയതന്ത്രരേഖകളെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ, സ്വതന്ത്ര വസ്തുതാപരിശോധനകൾ, അന്താരാഷ്ട്ര മനുഷ്യാവകാശരേഖകൾ എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഈ ലേഖനം തയ്യാറാക്കിയിരിക്കുന്നത്. കേസിലെ പൂർണമായ കോടതി രേഖകൾ പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ലഭ്യമല്ലാത്തതിനാൽ ആരോപിക്കപ്പെട്ട പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ചും വിചാരണയുടെ ചില വിശദാംശങ്ങളെക്കുറിച്ചും വ്യക്തതയില്ല. സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടാത്ത പ്രചാരണങ്ങൾ വസ്തുതകളായി അവതരിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.