ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലെ മതനിന്ദ

ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് കമന്റിന് വധശിക്ഷ!

സനൽ ഇടമറുക്.

സൗദി അറേബ്യയിൽ ജോലിചെയ്യുന്ന ശ്രീലങ്കക്കാരനായ ഒരു യുവാവ് രോഷാകുലനായി ഫേസ്ബുക്കിൽ ഒരു കമന്റ് എഴുതുന്നു. പിന്നീട് അത് ഡിലീറ്റ് ചെയ്യുകയും പരസ്യമായി മാപ്പുപറയുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നിട്ടും കോടതി അയാൾക്ക് വധശിക്ഷ വിധിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ വധശിക്ഷ റദ്ദാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ യുവാവ് ഇപ്പോഴും ജയിലിലാണ്. അയാളുടെ നിയമപരമായ ഭാവി അനിശ്ചിതത്വത്തിലും.

മനഃസാക്ഷിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ മഹത്തായ മനുഷ്യാവകാശമായി അംഗീകരിക്കുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു ലോകത്ത്, ഒരാൾ എഴുതിയ ഏതാനും വാക്കുകൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് വധശിക്ഷ ലഭിക്കാവുന്ന കുറ്റമായി മാറാൻ കഴിയുന്നത്?

ഈ സംഭവം നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു ചോദ്യമാണ് ഉയർത്തുന്നത്.

രോഷാകുലമായ ഒരു കമന്റ് ജീവന്മരണപ്രശ്നമായി മാറുമ്പോൾ

ഫേസ്ബുക്കിൽ എഴുതിയ ഒരു കമന്റിന്റെ പേരിൽ നിങ്ങൾക്ക് വധശിക്ഷ വിധിക്കപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നാലോചിച്ചുനോക്കൂ.

ആരെയും കൊലപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. ഭീകരാക്രമണത്തിന് പദ്ധതിയിട്ടിട്ടില്ല. മറ്റൊരു മനുഷ്യനെ ശാരീരികമായി ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല.

ചെയ്തത് മതവികാരങ്ങളെ വ്രണപ്പെടുത്തിയെന്നു പറയപ്പെടുന്ന ഏതാനും വാക്കുകൾ എഴുതുക മാത്രം.

ഇത് മധ്യകാലഘട്ടത്തിലെ ഏതെങ്കിലും മതരാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സാങ്കൽപ്പിക കഥയല്ല. 2026-ൽ സൗദി അറേബ്യയിൽ സംഭവിച്ചതാണ്.

ശ്രീലങ്കക്കാരനായ തമിഴ് യുവാവ് അനോജൻ ശിവരസയാണ് ഈ സംഭവത്തിലെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രം.

പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദിനെ അപമാനിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് കമന്റ് എഴുതിയെന്ന ആരോപണത്തെത്തുടർന്ന് ജൂലൈയിൽ അയാൾ അറസ്റ്റിലായി.

ജൂലൈ 27-ന് സൗദിയിലെ ഒരു കോടതി അയാൾക്ക് അഞ്ചുവർഷത്തെ തടവും മുപ്പത് ലക്ഷം സൗദി റിയാൽ പിഴയും വിധിച്ചു. ഏകദേശം എട്ടുലക്ഷം അമേരിക്കൻ ഡോളറിന് തുല്യമായ തുക.

ആരോപിക്കപ്പെട്ട കുറ്റവുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അതുതന്നെ അസാധാരണവും ക്രൂരവുമായ ശിക്ഷയായിരുന്നു.

എന്നാൽ സംഭവം അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല.

സെപ്റ്റംബർ 17-ന് സൗദി അറേബ്യയുടെ കിഴക്കൻ പ്രവിശ്യയിലെ അപ്പീൽ കോടതി ശിക്ഷ വർധിപ്പിച്ച് വധശിക്ഷയാക്കി.

ഒരു തൊഴിൽ കണ്ടെത്താനും ജീവിതം മെച്ചപ്പെടുത്താനുമായി വിദേശരാജ്യത്തെത്തിയ യുവാവ്, ഇന്റർനെറ്റിലെ ഒരു വാഗ്വാദത്തിന്റെ പേരിൽ മരണശിക്ഷ കാത്തിരിക്കുന്ന തടവുകാരനായി മാറി.

ഭാഗ്യവശാൽ, പിന്നീട് നിർണായകമായ ഒരു സംഭവവികാസമുണ്ടായി.

ശ്രീലങ്കയുടെ നയതന്ത്രപരവും നിയമപരവുമായ ഇടപെടലുകളെത്തുടർന്ന് ഒക്ടോബർ 13-ന് സൗദി അറേബ്യയിലെ സുപ്രീം കോടതി വധശിക്ഷ റദ്ദാക്കി. ഒക്ടോബർ 14-ന് തീരുമാനം പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു.

ഒക്ടോബർ 28 വരെ ലഭ്യമായ റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം ശിവരസ ജയിലിൽത്തന്നെ തുടരുകയാണ്. കേസ് പുതിയ വിചാരണയ്ക്കായി തിരിച്ചയച്ചിരിക്കുന്നു. അയാളുടെ അന്തിമവിധി ഇപ്പോഴും തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ഇവിടെ ഒരു കാര്യം കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കണം.

റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ട സുപ്രീം കോടതി വിധിയനുസരിച്ച്, നേരത്തെ പ്രഖ്യാപിച്ച വധശിക്ഷ ഇപ്പോൾ നിലവിലില്ല. എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് അടിസ്ഥാനപരമായ അനീതി അവസാനിക്കുന്നില്ല.

ഒരു മനുഷ്യൻ എഴുതിയ വാക്കുകളുടെ പേരിൽ അയാൾക്ക് വധശിക്ഷ വിധിക്കാൻ ഒരു കോടതിക്ക് കഴിഞ്ഞു എന്ന വസ്തുത തന്നെ മനുഷ്യാന്തസ്സിലും ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യത്തിലും വിശ്വസിക്കുന്ന എല്ലാവരെയും അസ്വസ്ഥരാക്കേണ്ടതാണ്.

വധശിക്ഷ കോടതി റദ്ദാക്കിയിരിക്കാം.

പക്ഷേ, മതവികാരങ്ങളെ വ്രണപ്പെടുത്തുന്നത് ക്രിമിനൽ കുറ്റമാക്കി മാറ്റുന്ന അപകടകരമായ തത്ത്വത്തെ ആ തീരുമാനം ഇല്ലാതാക്കിയിട്ടില്ല.

ദേശീയ അതിർത്തികൾ കടന്നുപോയ ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് തർക്കം

ഈ അസാധാരണ സംഭവത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം പരിശോധിച്ചാൽ, ഡിജിറ്റൽ സാങ്കേതികവിദ്യയിലൂടെ മതസംഘർഷങ്ങൾ എത്ര വേഗത്തിലാണ് വ്യാപിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.

ശ്രീലങ്കയിലെ ഒരു മതപരമായ തീർത്ഥാടനത്തിനിടെ ഒരു നായയെ ചവിട്ടുന്ന ദൃശ്യം അടങ്ങിയ വീഡിയോ പ്രചരിച്ചതിനെത്തുടർന്നാണ് ഹിന്ദു-മുസ്ലിം മതവികാരങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു ഓൺലൈൻ തർക്കം ആരംഭിച്ചതെന്നാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ.

സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ പതിവായി സംഭവിക്കുന്നതുപോലെ, ഒരു പ്രത്യേക സംഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസം ക്രമേണ മതവിശ്വാസങ്ങളെയും മതവ്യക്തിത്വങ്ങളെയും ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള വാഗ്വാദമായി മാറി.

അതിനിടയിലാണ് ശിവരസ പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദിനെക്കുറിച്ച് തമിഴിൽ ഒരു കമന്റ് എഴുതിയത്.

റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, ലൈംഗികാതിക്രമത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന അങ്ങേയറ്റം അധിക്ഷേപകരമായ ഭാഷയാണ് അതിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഈ സംഭവത്തിന്റെ നിയമപരവും ധാർമ്മികവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ആ വാക്കുകൾ ഇവിടെ ആവർത്തിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

പിന്നീട് ശിവരസ ആ കമന്റ് ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു. മാപ്പുപറയുന്ന ഒരു വീഡിയോയും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.

എന്നാൽ കമന്റിന്റെ സ്ക്രീൻഷോട്ടുകൾ ഇതിനകം പ്രചരിച്ചിരുന്നു. സൗദി അറേബ്യയിലെ ആളുകളിലേക്കും അയാളുടെ തൊഴിലുടമയിലേക്കും സംഭവം എത്തി.

ജൂലൈ ഒന്നിന് അയാൾ അറസ്റ്റിലായി.

ഹ്യൂമൻ റൈറ്റ്സ് വാച്ചിന്റെ റിപ്പോർട്ട് അനുസരിച്ച്, ആദ്യഘട്ടത്തിൽ ശിവരസയ്ക്ക് അഭിഭാഷകന്റെ സഹായം ലഭ്യമാക്കിയിരുന്നില്ല. തൊഴിലുടമ അയാളെ തടഞ്ഞുവെച്ചശേഷമാണ് പൊലീസിന് കൈമാറിയത്. അഭിഭാഷകസഹായം ലഭിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഗുരുതരമായ ആശങ്കകൾ ആംനസ്റ്റി ഇന്റർനാഷണലും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ഇവിടെ സംഭവിച്ച മാറ്റം ശ്രദ്ധിക്കണം.

ഇന്റർനെറ്റിലെ ഒരു സാധാരണ വാഗ്വാദം ക്രിമിനൽ കേസിലെ തെളിവായി മാറുന്നു. ഒരു സ്ക്രീൻഷോട്ട് ദേശീയ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറം നിയമപരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

മതത്തെ അപമാനിച്ചുവെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന ഒരു അഭിപ്രായത്തെ വിമർശിക്കുകയോ തള്ളിക്കളയുകയോ അവഗണിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിനുപകരം, ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശിക്ഷാധികാരം പ്രയോഗിക്കാനുള്ള കാരണമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.

അധിക്ഷേപകരമായ ഒരു കമന്റിനെ വിമർശിക്കാൻ മറ്റുള്ളവർക്ക് തീർച്ചയായും അവകാശമുണ്ട്.

വിശ്വാസികൾക്ക് തങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധവും രോഷവും പ്രകടിപ്പിക്കാം. മാപ്പുപറയണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടാം. ഉപയോഗിച്ച ഭാഷയെയും അതിനു പിന്നിലെ ചിന്തയെയും ശക്തമായി ചോദ്യം ചെയ്യാം.

എന്നാൽ ഒരാളുടെ അഭിപ്രായത്തോട് ധാർമ്മികമായി വിയോജിക്കുന്നതും അയാളെ ജയിലിലടയ്ക്കാനോ വധിക്കാനോ ഭരണകൂടത്തോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നതും തമ്മിൽ വലിയ അന്തരമുണ്ട്.

ഒരു പരിഷ്കൃത സമൂഹത്തിന് ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത വ്യത്യാസമാണത്.

മതവികാരങ്ങൾ ക്രിമിനൽ ശിക്ഷയ്ക്ക് ന്യായീകരണമാകുമോ?

ഈ വിവാദത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത് വളരെ പഴക്കമുള്ളതും അടിസ്ഥാനപരവുമായ ഒരു സംഘർഷമുണ്ട്.

മനുഷ്യരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും മതാശയങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാണത്.

മനുഷ്യർക്കാണ് അവകാശങ്ങളുള്ളത്. മതങ്ങൾക്ക് മനുഷ്യാവകാശങ്ങളില്ല.

ഒരു മനുഷ്യനെ അക്രമത്തിൽനിന്നും ഭീഷണിയിൽനിന്നും പീഡനത്തിൽനിന്നും നിയമവിരുദ്ധമായ വിവേചനത്തിൽനിന്നും സംരക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

എന്നാൽ ഒരു മതസിദ്ധാന്തത്തിനോ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിനോ പ്രവാചകനോ ദൈവത്തിനോ ചരിത്രപാരമ്പര്യത്തിനോ വിമർശനങ്ങളിൽനിന്ന് പൂർണമായ സംരക്ഷണം ആവശ്യപ്പെടാൻ കഴിയില്ല.

ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഒരു മതനേതാവോ പ്രവാചകനോ അങ്ങേയറ്റം പരിശുദ്ധനായിരിക്കാം.

മറ്റൊരാൾക്ക് അതേ വ്യക്തി ചരിത്രത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായിരിക്കാം.

മൂന്നാമതൊരാൾക്ക് ആ വ്യക്തി യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നോ എന്നതുതന്നെ സംശയവിഷയമായിരിക്കാം.

ഇത്തരം അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ ഏതെങ്കിലും ഒരു മതവ്യാഖ്യാനത്തിന് ക്രിമിനൽ നിയമത്തിന്റെ അധികാരം നൽകാൻ മതനിരപേക്ഷ സമൂഹത്തിന് കഴിയില്ല.

അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ മതവിശ്വാസം വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യബോധ്യത്തിന്റെ വിഷയമല്ലാതാകും. അത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ അധികാരം പ്രയോഗിക്കുന്നതിനുള്ള ആയുധമായി മാറും.

ഇതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഒന്നാലോചിക്കൂ.

മുഹമ്മദിനെ വിമർശിക്കുന്നത് അനുവദനീയമല്ലെന്ന് ഒരു മുസ്ലിം വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് അയാളുടെ വ്യക്തിപരമായ മതബോധ്യമാണ്. അതിനെ അങ്ങനെ അംഗീകരിക്കാം.

എന്നാൽ ലോകത്തിലെ മറ്റെല്ലാവരും മുഹമ്മദിനെ അതേ ആദരവോടെ കാണണമെന്ന് നിയമപരമായി നിർബന്ധിക്കാൻ ആ വിശ്വാസത്തിന് കഴിയില്ല.

യേശുവിനെ ദൈവമായി ആരാധിക്കുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും കൃഷ്ണനെയോ രാമനെയോ ആരാധിക്കുന്ന ഹിന്ദുക്കൾക്കും ബുദ്ധനെ ആദരിക്കുന്ന ബുദ്ധമതാനുയായികൾക്കും മറ്റെല്ലാ മതവിശ്വാസികൾക്കും ഇതേ തത്ത്വം ബാധകമാണ്.

മതസ്വാതന്ത്ര്യം വിശ്വസിക്കാനുള്ള അവകാശം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

പക്ഷേ, മറ്റുള്ളവരെ അതേ വിശ്വാസം സ്വീകരിക്കാനോ ആരാധിക്കാനോ നിശ്ശബ്ദരായിരിക്കാനോ നിർബന്ധിക്കാനുള്ള അധികാരം അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നില്ല.

അതുപോലെതന്നെ, മനഃസാക്ഷിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ മതത്തെ പൂർണമായി നിരാകരിക്കാനുള്ള അവകാശവും ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഈ വ്യത്യസ്ത നിലപാടുകൾക്കിടയിൽ ഭരണകൂടം നിഷ്പക്ഷമായിരിക്കണം.

ഒരു മുസ്ലിമിന് ഇസ്ലാം മതം ആചരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം സംരക്ഷിക്കുന്നതും ഒരു നിരീശ്വരവാദിക്ക് ഇസ്ലാമിക സിദ്ധാന്തങ്ങളെ വിമർശിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം സംരക്ഷിക്കുന്നതും തമ്മിൽ യാതൊരു വൈരുദ്ധ്യവുമില്ല.

വാസ്തവത്തിൽ, ഈ രണ്ട് സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനം ഒന്നുതന്നെയാണ്.

സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാനുള്ള മനുഷ്യാവകാശം.

വികാരങ്ങളെ വ്രണപ്പെടുത്തുന്നതും യഥാർത്ഥ ഉപദ്രവം സൃഷ്ടിക്കുന്നതും

മതനിന്ദാനിയമങ്ങളെ ന്യായീകരിക്കുന്നവർ പലപ്പോഴും ഒരു വാദം ഉന്നയിക്കാറുണ്ട്.

മതത്തെ അപമാനിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ശത്രുത വളർത്താം. ക്രമസമാധാനം തകർക്കാം. സാമൂഹിക സൗഹാർദ്ദത്തിന് ഭീഷണിയാകാം.

ഈ ആശങ്കകളെ ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

വാക്കുകൾക്ക് ഉപദ്രവം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും.

മനുഷ്യർക്കെതിരെ അക്രമമോ വിവേചനമോ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന പ്രസംഗങ്ങൾ നിയമപരമായ ഇടപെടൽ ആവശ്യപ്പെടുന്ന സാഹചര്യങ്ങളുണ്ടാകാം.

നേരിട്ടുള്ള ഭീഷണികളെയും വ്യക്തികളെ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള പീഡനങ്ങളെയും വെറും അഭിപ്രായപ്രകടനമെന്ന പേരിൽ ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല.

എന്നാൽ ഒരു മതസിദ്ധാന്തത്തെ വിമർശിക്കുന്നതും ആ മതത്തിന്റെ അനുയായികൾക്കെതിരെ അക്രമം പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല.

വിമർശനം അങ്ങേയറ്റം അധിക്ഷേപകരമായ ഭാഷയിലായാലും ഈ വ്യത്യാസം നിലനിൽക്കുന്നു.

രണ്ടിനെയും ഒരുപോലെ കാണുന്നത് അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തിനും പീഡനത്തിനും ഇടയിലുള്ള അടിസ്ഥാനവ്യത്യാസത്തെ ഇല്ലാതാക്കും.

ഒരാൾ ഒരു മതഗ്രന്ഥത്തിൽ ശാസ്ത്രീയമായ തെറ്റുകളുണ്ടെന്ന് പറയുന്നുവെന്ന് കരുതുക.

വിശ്വാസികൾക്ക് അത് വേദനാജനകമായിരിക്കാം.

ഒരു കലാകാരൻ മതവ്യക്തിത്വത്തെ പരിഹാസരൂപത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്നുവെന്ന് കരുതുക.

അനുയായികൾക്ക് അത് അപമാനമായി തോന്നാം.

ഒരു ചരിത്രകാരൻ പ്രവാചകന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരമ്പരാഗത വിവരണത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നുവെന്ന് കരുതുക.

മതാധികാരികൾ ആ ഗവേഷണത്തെ മതനിന്ദയായി അപലപിച്ചേക്കാം.

ഇതെല്ലാം ക്രിമിനൽ കുറ്റങ്ങളാകണമോ?

ഉത്തരം അതെ എന്നാണെങ്കിൽ, ശാസ്ത്രീയാന്വേഷണവും ചരിത്രഗവേഷണവും ആക്ഷേപഹാസ്യവും ദാർശനികവിമർശനവും പൊതുചർച്ചയും മതസ്ഥാപനങ്ങളുടെ അനുമതിക്ക് വിധേയമാകും.

അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഒരു സമൂഹത്തിനും ബൗദ്ധികമായി മുന്നേറാനാവില്ല.

നിയമം അന്വേഷിക്കേണ്ടത് ഒരു പ്രസ്താവന മതവിശ്വാസികൾക്ക് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കിയോ എന്നതല്ല.

മനുഷ്യർക്കെതിരെ വിവേചനമോ ശത്രുതയോ അക്രമമോ ഉദ്ദേശപൂർവം പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള, നിയമപരമായി ശിക്ഷാർഹമായ ഉപദ്രവത്തിന്റെ കർശനമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ ആ പ്രസ്താവന പാലിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ്.

ഇവ രണ്ടും അടിസ്ഥാനപരമായി വ്യത്യസ്തമായ മാനദണ്ഡങ്ങളാണ്.

നിയമം ദൈവത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനാകുമ്പോൾ

യുക്തിപരമായ വാദങ്ങളിലൂടെ മാത്രം സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത മതസിദ്ധാന്തങ്ങൾക്ക് രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിന്റെ സംരക്ഷണം നേടാൻ മതസ്ഥാപനങ്ങൾ നടത്തിയ ദീർഘകാല ശ്രമങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് മതനിന്ദാനിയമങ്ങൾ.

പല സമൂഹങ്ങളിലും മതാധികാരവും രാഷ്ട്രീയാധികാരവും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടാണ് വളർന്നത്.

ഭരണാധികാരികൾ തങ്ങളുടെ അധികാരത്തിന് ദൈവികമായ അംഗീകാരമുണ്ടെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു. പകരമായി മതസ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പിന്തുണ ലഭിച്ചു.

അങ്ങനെ മതാധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു.

മതനിന്ദാനിയമങ്ങളും സ്വേച്ഛാധിപത്യ ഭരണരീതികളും ചരിത്രത്തിൽ പലപ്പോഴും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടുകാണപ്പെടുന്നതിന്റെ ഒരു പ്രധാന കാരണം ഇതാണ്.

ചില വിശ്വാസങ്ങൾ അത്രയും പരിശുദ്ധമാണെന്നും അവയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെ സമൂഹം ശിക്ഷിക്കണമെന്നും ഉള്ള ധാരണയാണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

എന്നാൽ സർവശക്തനായ ഒരു ദൈവത്തെ മനുഷ്യരുടെ വിമർശനങ്ങളിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കേണ്ടിവരുന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്?

ദൈവം സർവശക്തനാണെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ മാനം സംരക്ഷിക്കാൻ പൊലീസുകാരും പ്രോസിക്യൂട്ടർമാരും ജയിലുകളും ആരാച്ചാരന്മാരും എന്തിനാണ്?

ഒരു മതവിശ്വാസം സത്യമാണെങ്കിൽ അത് ബൗദ്ധികപരിശോധനയെ അതിജീവിക്കണം.

അത് അസത്യമാണെങ്കിൽ നിയമനിർമാണത്തിലൂടെ അതിനെ സത്യമാക്കാനാവില്ല.

ഒരു യുക്തിബോധമുള്ള സമൂഹം ആശയങ്ങളുടെ സത്യാസത്യങ്ങൾ ക്രിമിനൽ ശിക്ഷകളിലൂടെ തീരുമാനിക്കുകയില്ല.

ശാസ്ത്രീയമായ പ്രസ്താവനകൾ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിശോധിക്കപ്പെടുന്നു.

ചരിത്രപരമായ അവകാശവാദങ്ങൾ രേഖകളുടെയും വിമർശനാത്മക ഗവേഷണത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.

ദാർശനികമായ വാദങ്ങൾ യുക്തിപരമായ പ്രതിവാദങ്ങളിലൂടെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

മതപരമായ അവകാശവാദങ്ങളെയും ഈ പരിശോധനകളിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ പാടില്ല.

മതനിന്ദയ്ക്ക് ക്രിമിനൽ ശിക്ഷ ഏർപ്പെടുത്തുന്നത് ചില ആശയങ്ങൾ അന്വേഷണത്തിനും വിമർശനത്തിനും അതീതമാണെന്ന് നിയമപരമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്.

അത് സ്വതന്ത്രചിന്തയുമായി അടിസ്ഥാനപരമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല.

മതവിശ്വാസങ്ങളെ ആദരിക്കണമോ എന്നതല്ല യഥാർത്ഥ ചോദ്യം.

വിശ്വാസികൾ മനുഷ്യരെന്ന നിലയിൽ ആദരവ് അർഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ വിശ്വാസങ്ങൾ വിമർശനത്തിന് വിധേയമായിരിക്കണം.

മനുഷ്യരെ ആദരിക്കുന്നതും ആശയങ്ങൾക്ക് വിമർശനങ്ങളിൽനിന്ന് പ്രതിരോധം നൽകുന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല.

കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ

ശിവരസ സംഭവത്തിന് മറ്റൊരു പ്രധാന വശമുണ്ട്.

അയാൾ സ്വാധീനമുള്ള രാഷ്ട്രീയനേതാവായിരുന്നില്ല.

സമ്പന്നനായ വ്യവസായിയായിരുന്നില്ല.

പ്രബലനായ മതനേതാവുമായിരുന്നില്ല.

ശ്രീലങ്കയിൽനിന്ന് തൊഴിൽ തേടി വിദേശത്തെത്തിയ ഒരു സാധാരണ യുവാവായിരുന്നു.

ജീവിതം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ ജോലിയെ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ഒരു കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളി.

വിദേശരാജ്യങ്ങളിലെ ക്രിമിനൽ നീതിന്യായവ്യവസ്ഥകളെ നേരിടേണ്ടിവരുമ്പോൾ ഇത്തരം തൊഴിലാളികൾ പലപ്പോഴും വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലാകുന്നു.

കോടതിയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷ അവർക്ക് മനസ്സിലാകണമെന്നില്ല.

അഭിഭാഷകനെ നിയമിക്കാൻ സാമ്പത്തികശേഷിയുണ്ടാകണമെന്നില്ല.

നിയമനടപടികൾ പരിചിതമായിരിക്കണമെന്നില്ല.

തൊഴിലുടമകളെയോ നയതന്ത്ര ഉദ്യോഗസ്ഥരെയോ സന്നദ്ധസംഘടനകളെയോ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവന്നേക്കാം.

ശിവരസയുടെ കേസിൽ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ അഭിഭാഷകന്റെ സഹായം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

ഇത് നിയമനടപടികളുടെ നീതിപൂർവകതയെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യങ്ങളുയർത്തുന്നു.

ജയിലിൽ കഴിയുമ്പോൾ അയാൾ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടുവെന്നും റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്.

കുടുംബം അറിയിച്ച ഒരു ആക്രമണത്തെക്കുറിച്ച് ഹ്യൂമൻ റൈറ്റ്സ് വാച്ച് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ പരിക്കുകളുടെ ഗുരുതരാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് പിന്നീട് പുറത്തുവന്ന വിവരങ്ങളിൽ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.

സൗദി അറേബ്യയിലെ കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളുടെ പൊതുവായ സാഹചര്യത്തിൽനിന്ന് വേർതിരിച്ചുകാണാനാവാത്തതാണ് ഈ സംഭവം.

ആംനസ്റ്റി ഇന്റർനാഷണലിന്റെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം 2025-ൽ സൗദി അറേബ്യയിൽ കുറഞ്ഞത് 356 വധശിക്ഷകളെങ്കിലും നടപ്പാക്കി.

മയക്കുമരുന്നുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കുറ്റങ്ങൾക്ക് വധിക്കപ്പെട്ടവരിൽ വിദേശ പൗരന്മാരുടെ അനുപാതം വളരെ കൂടുതലാണെന്നും സംഘടനയുടെ റിപ്പോർട്ടുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

വധശിക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കേസുകളിലെ നിയമപരമായ സംരക്ഷണങ്ങളുടെയും നീതിപൂർവകമായ വിചാരണ ഉറപ്പാക്കുന്നതിനുള്ള സംവിധാനങ്ങളുടെയും ഗുരുതരമായ പോരായ്മകൾ ഹ്യൂമൻ റൈറ്റ്സ് വാച്ചും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് ഇത് മതനിന്ദയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു തർക്കം മാത്രമല്ല.

നിയമത്തിനുമുമ്പിലുള്ള അസമത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രശ്നം കൂടിയാണ്.

സമ്പത്തും സ്വാധീനവുമുള്ള ഒരാൾക്ക് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നിയമനടപടിയെ നേരിടാൻ ആവശ്യമായ സഹായങ്ങൾ ലഭിച്ചേക്കാം.

എന്നാൽ ഒരു കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളിക്ക് ആശ്രയിക്കാനാവുന്നത് സ്വന്തം കുടുംബത്തെയും ഒരു അഭിഭാഷകനെയും നയതന്ത്രപ്രതിനിധികളെയും മാത്രമായിരിക്കാം.

മൗലികാവകാശങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം ഒരാളുടെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതിയെയോ ദേശീയതയെയോ മതത്തെയോ രാഷ്ട്രീയസ്വാധീനത്തെയോ ആശ്രയിച്ചായിരിക്കരുത്.

ഒരു നീതിന്യായവ്യവസ്ഥയുടെ മഹത്ത്വം അളക്കേണ്ടത് അധികാരമുള്ളവരോട് അത് എത്ര ആദരവോടെ പെരുമാറുന്നു എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല.

അധികാരമില്ലാത്തവരോട് അത് എത്ര നീതിപൂർവം പെരുമാറുന്നു എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്.

അന്താരാഷ്ട്ര മനുഷ്യാവകാശ മാനദണ്ഡങ്ങൾ

ഇവിടെ ഉയരുന്ന തത്ത്വങ്ങൾ യുക്തിവാദത്തിന്റെ മാത്രം ആശയങ്ങളല്ല.

അന്താരാഷ്ട്ര മനുഷ്യാവകാശ മാനദണ്ഡങ്ങളിൽ ഉറച്ച അടിത്തറയുള്ളവയാണ്.

മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെ സാർവത്രിക പ്രഖ്യാപനത്തിലെ പതിനെട്ടാം അനുച്ഛേദം ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യവും മനഃസാക്ഷിസ്വാതന്ത്ര്യവും മതസ്വാതന്ത്ര്യവും സംരക്ഷിക്കുന്നു.

പത്തൊൻപതാം അനുച്ഛേദം അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യവും ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യവും ഉറപ്പുനൽകുന്നു.

ഈ അവകാശങ്ങൾ പരസ്പരം അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ചിന്തിക്കുന്നതിലൂടെ ഒരാൾ എത്തിച്ചേരുന്ന നിഗമനങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവയ്ക്കാൻ അനുവാദമില്ലെങ്കിൽ സ്വതന്ത്രചിന്തയ്ക്ക് കാര്യമായ അർത്ഥമുണ്ടാകില്ല.

ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ മനുഷ്യാവകാശ സമിതിയുടെ ജനറൽ കമന്റ് നമ്പർ 34 മതങ്ങളോടുള്ള അനാദരവ് നിരോധിക്കുന്ന നിയമങ്ങൾ, മതനിന്ദാനിയമങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ, പൊതുവെ പൗര-രാഷ്ട്രീയാവകാശങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച അന്താരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടിയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അന്താരാഷ്ട്ര നിയമം അനുവദിക്കുന്ന പരിമിതമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഇതിനുള്ള അപവാദം.

ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ റബാത്ത് പ്രവർത്തനപദ്ധതിയും ശിക്ഷാർഹമായ വിദ്വേഷപ്രേരണ തിരിച്ചറിയുന്നതിന് കർശനമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു.

പ്രസംഗകന്റെ ഉദ്ദേശ്യം, പ്രസ്താവനയുടെ പശ്ചാത്തലം, ഉള്ളടക്കം, അതിൽനിന്ന് ഉപദ്രവം ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യത തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ അതിൽ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു.

യഥാർത്ഥത്തിൽ അപകടകരമായ അക്രമപ്രേരണയെയും കേവലം വികാരങ്ങളെ വ്രണപ്പെടുത്തുന്ന അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളെയും വേർതിരിക്കാനാണ് ഈ സമീപനം ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.

സൗദി അറേബ്യ പൗര-രാഷ്ട്രീയാവകാശങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച അന്താരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടിയിൽ അംഗരാജ്യമല്ല.

എന്നാൽ അറബ് മനുഷ്യാവകാശ ചാർട്ടർ സൗദി അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. വധശിക്ഷയുടെ പ്രയോഗം അതിഗുരുതരമായ കുറ്റങ്ങൾക്ക് മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുത്തുന്ന വ്യവസ്ഥകൾ അതിലുമുണ്ട്.

ഹ്യൂമൻ റൈറ്റ്സ് വാച്ചിന്റെ ഈ മാനദണ്ഡങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിശകലനവും വ്യക്തമാക്കുന്നത് ഇതാണ്: ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് കമന്റിന്റെ പേരിലുള്ള വധശിക്ഷയെ അതിഗുരുതരമായ കുറ്റത്തിനുള്ള ശിക്ഷയായി ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല.

എന്നാൽ ഇതിനപ്പുറം വളരെ ലളിതമായ ഒരു തത്ത്വമുണ്ട്.

മതത്തെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ഒരാളും വധശിക്ഷ നേരിടേണ്ടിവരരുത്.

ഒരു പ്രസ്താവന ബോധപൂർവം പ്രകോപനപരമാണെങ്കിലും അങ്ങേയറ്റം അധിക്ഷേപകരമാണെങ്കിലും അതിന് വധശിക്ഷ നൽകുന്നത് ഒരിക്കലും ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല.

മതനിന്ദയുടെ കേസുകളിൽ മാത്രമല്ല, എല്ലാ കേസുകളിലും ഞാൻ വധശിക്ഷയെ എതിർക്കുന്നു.

ശിക്ഷയെന്ന നിലയിൽ മനുഷ്യജീവൻ ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള, തിരിച്ചെടുക്കാനാവാത്ത അധികാരം ഭരണകൂടത്തിനുണ്ടാകരുത്.

വാക്കുകളുടെ പേരിൽ ആ അധികാരം പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ അനീതിയുടെ ഭീകരത കൂടുതൽ വ്യക്തമാകുന്നു.

മതവികാരങ്ങളുടെ ഇരട്ടത്താപ്പുകൾ

സമകാലിക മതരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ സവിശേഷതകളിലൊന്ന് മതവികാരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതിഷേധങ്ങളുടെ തെരഞ്ഞെടുത്ത സ്വഭാവമാണ്.

സ്വന്തം മതത്തെ വിമർശിക്കുന്നതിനെതിരെ ശക്തമായ സംരക്ഷണം ആവശ്യപ്പെടുന്ന മതസംഘടനകൾ തന്നെ മറ്റു മതങ്ങളെ വിമർശിക്കാനുള്ള വിപുലമായ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.

ഒരു മതപ്രഭാഷകൻ മറ്റൊരു മതം അസത്യമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചേക്കാം.

ഒരു മിഷനറി മറ്റു മതങ്ങളുടെ അനുയായികൾ ആത്മീയമായി തെറ്റായ വഴിയിലാണെന്ന് വാദിച്ചേക്കാം.

ഒരു യുക്തിവാദി എല്ലാ അമാനുഷിക അവകാശവാദങ്ങൾക്കും തെളിവില്ലെന്ന് പറഞ്ഞേക്കാം.

ഒരു മതപരിഷ്കർത്താവ് സ്വന്തം മതത്തിനുള്ളിലെ പാരമ്പര്യങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്തേക്കാം.

ഈ നിലപാടുകൾ പരസ്പരം പൊരുത്തപ്പെടുന്നവയല്ല.

എന്നാൽ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു സമൂഹം അവയെല്ലാം ഒരേസമയം നിലനിൽക്കാൻ അനുവദിക്കണം.

മറ്റുള്ളവരെ വിമർശിക്കാനുള്ള പ്രത്യേകാവകാശം സ്വന്തമാക്കുകയും സ്വന്തം വിശ്വാസങ്ങളെ വിമർശനങ്ങളിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യാൻ ഒരു മതസമൂഹത്തിനും ന്യായമായ അധികാരമില്ല.

മുഹമ്മദിനെ വിമർശിക്കുന്നത് ക്രിമിനൽ കുറ്റമാക്കിയാൽ ക്രിസ്തുമത ദൈവശാസ്ത്രത്തെ വിമർശിക്കുന്ന ഇസ്ലാമിക നിലപാടുകളുടെ സ്ഥിതിയെന്താകും?

കൃഷ്ണനെ വിമർശിക്കുന്നത് ശിക്ഷാർഹമാക്കിയാൽ ബുദ്ധമതത്തെയോ നിരീശ്വരവാദത്തെയോ വിമർശിക്കുന്ന ഹിന്ദു നിലപാടുകളുടെ സ്ഥിതിയെന്താകും?

യേശുവിന്റെ ദൈവികതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് മതനിന്ദയാണെങ്കിൽ ജൂതന്മാരുടെയും മുസ്ലിങ്ങളുടെയും അവിശ്വാസികളുടെയും നിലപാടുകൾക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കും?

എല്ലാ മതപാരമ്പര്യങ്ങളും മറ്റു മതങ്ങളുടെ വിശ്വാസങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാത്ത അവകാശവാദങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നുണ്ട്.

പരസ്പരവിരുദ്ധമായ എല്ലാ മതപരമായ സത്യാവകാശവാദങ്ങളെയും വിമർശനങ്ങളിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ ഭരണകൂടത്തിന് കഴിയില്ല.

അതിന് ചെയ്യാനാവുന്നത് ഏതെങ്കിലും ചില വിശ്വാസങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേക പരിഗണന നൽകുക മാത്രമാണ്.

അത്തരം പ്രത്യേക പരിഗണനകൾ അനിവാര്യമായും വിവേചനത്തിലേക്ക് നയിക്കും.

അതുകൊണ്ടാണ് മതനിരപേക്ഷ ഭരണകൂടം മതസിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ പരിശുദ്ധിയല്ല, വ്യക്തികളുടെ അവകാശങ്ങളാണ് സംരക്ഷിക്കേണ്ടത്.

മനഃസാക്ഷിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് പരിശുദ്ധിയുടെ ശ്രേണിവ്യവസ്ഥയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാനാവില്ല.

സമൂഹമാധ്യമങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച പുതിയ അന്താരാഷ്ട്ര സംഘർഷഭൂമി

മുൻകാലങ്ങളിൽ നിലവിലില്ലാതിരുന്ന ഒരു പുതിയ വെല്ലുവിളിയിലേക്കും ശിവരാസയുടെ കേസ് വിരൽചൂണ്ടുന്നു.

സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്താവന ഒരുരാജ്യത്ത് എഴുതപ്പെടാം.

മറ്റൊരു രാജ്യത്ത് വായിക്കപ്പെടാം.

പല ഭാഷകളിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടാം.

ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളിലേക്ക് എത്താം.

ഒടുവിൽ ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ഒരു കോടതിയിൽ തെളിവായി സമർപ്പിക്കപ്പെടാം.

ഇന്റർനെറ്റ് ആശയവിനിമയത്തെ ആഗോളവൽക്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ദേശീയ നിയമവ്യവസ്ഥകൾ തമ്മിൽ ഇപ്പോഴും അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.

ഒരു രാജ്യത്ത് നിയമാനുസൃതമായ അഭിപ്രായപ്രകടനം മറ്റൊരു രാജ്യത്ത് മതപരമോ രാഷ്ട്രീയമോ ആയ നിരോധനങ്ങൾ ലംഘിച്ചേക്കാം.

ഇതിലൂടെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു സാധ്യത രൂപപ്പെടുന്നു.

ഏറ്റവും കർശനമായ നിയന്ത്രണങ്ങളുള്ള രാജ്യങ്ങൾ തങ്ങളുടെ നിയമങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ദേശീയ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറമുള്ള ആശയവിനിമയങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചേക്കാം.

സ്ക്രീൻഷോട്ടുകൾ യഥാർത്ഥ പശ്ചാത്തലത്തിൽനിന്ന് വേർതിരിച്ച് പ്രചരിപ്പിക്കാം.

വിവർത്തനങ്ങൾ വാക്കുകളുടെ ഭാവവും അർത്ഥവും മാറ്റാം.

സംഘടിത കൂട്ടായ്മകൾ ഒരാളെ ലക്ഷ്യമിട്ട് പരാതികൾ നൽകാം.

ക്ഷണികമായ ഒരു വാഗ്വാദം ശാശ്വതമായ ഡിജിറ്റൽ രേഖയായി മാറാം.

സാങ്കേതികവിദ്യ മതപരമായ അസഹിഷ്ണുതയെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന സാഹചര്യമാണ് ഇതിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്നത്.

എന്നാൽ സാങ്കേതികവിദ്യ തന്നെയല്ല ഇവിടെ ശത്രു.

മതയാഥാസ്ഥിതികതയെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും അധികാരദുരുപയോഗങ്ങൾ തുറന്നുകാട്ടാനും ദുർബലരായ മനുഷ്യർക്ക് അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹത്തിന്റെ സഹായം തേടാനും സമൂഹമാധ്യമങ്ങൾ അവസരമൊരുക്കുന്നുണ്ട്.

ശിവരസയ്ക്കെതിരായ ആരോപണങ്ങൾ പ്രചരിക്കാൻ സഹായിച്ച അതേ ഡിജിറ്റൽ ശൃംഖലകളാണ് അയാളുടെ കേസ് ലോകശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരാനും സഹായിച്ചത്.

പ്രശ്നം സമൂഹങ്ങൾ ഈ സാങ്കേതികവിദ്യകളെ എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു എന്നതാണ്.

ഓൺലൈൻ അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളെ ഭീഷണിയിലൂടെയും ക്രിമിനൽ നടപടികളിലൂടെയും നിയന്ത്രിക്കണോ?

അതോ അക്രമത്തിന്റെയും പീഡനത്തിന്റെയും യഥാർത്ഥ ഭീഷണികളെ ആനുപാതികമായ നിയമങ്ങളിലൂടെ നേരിട്ടുകൊണ്ട് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ സംരക്ഷിക്കണോ?

ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഭാവി നിർണയിക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്കുവഹിക്കും.

മതസമൂഹങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം ഊന്നിപ്പറയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

മതനിന്ദാനിയമങ്ങളെ വിമർശിക്കുന്നത് മുസ്ലിങ്ങളോടോ മറ്റേതെങ്കിലും മതത്തിന്റെ അനുയായികളോടോ ശത്രുത പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള ന്യായീകരണമായി മാറരുത്.

ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കോടിക്കണക്കിന് മുസ്ലിങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത മതവിശ്വാസങ്ങളും ജീവിതവീക്ഷണങ്ങളുമുള്ള മനുഷ്യരോടൊപ്പം സമാധാനപരമായി ജീവിക്കുന്നവരാണ്.

മതപരമായ നിർബന്ധങ്ങൾക്കും മതനിന്ദാനിയമങ്ങളുടെ ദുരുപയോഗത്തിനുമെതിരെ മുസ്ലിം ബുദ്ധിജീവികളും പരിഷ്കർത്താക്കളും അഭിഭാഷകരും മനുഷ്യാവകാശപ്രവർത്തകരും ശബ്ദമുയർത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ശിവരാസയ്ക്കുവേണ്ടി നടന്ന ഇടപെടലുകളുടെ പ്രതീക്ഷ നൽകുന്ന ഒരു സവിശേഷത ഹിന്ദു-മുസ്ലിം മതനേതാക്കളും വിവിധ മതസമൂഹങ്ങളും അയാൾക്ക് ആശ്വാസം ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തുവെന്ന റിപ്പോർട്ടുകളാണ്.

മാനുഷികമായ അനുകമ്പ മതപരമായ സ്വത്വങ്ങളാൽ പരിമിതപ്പെടേണ്ടതില്ലെന്ന് ഈ ഇടപെടൽ തെളിയിക്കുന്നു.

മുസ്ലിങ്ങളെ ആദരിക്കണമോ എന്നതല്ല ഇവിടെ പ്രശ്നം.

തീർച്ചയായും ആദരിക്കണം.

പക്ഷേ, ഇസ്ലാമിന്റെയോ മറ്റേതെങ്കിലും മതത്തിന്റെയോ ഒരു പ്രത്യേക വ്യാഖ്യാനത്തിന് വാക്കുകളുടെ പേരിൽ മനുഷ്യരെ തടവിലാക്കാനും വധിക്കാനും ഭരണകൂടത്തിന്റെ അധികാരം ലഭിക്കണമോ എന്നതാണ് പ്രശ്നം.

അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്ന മതവിശ്വാസികൾ സമൂഹത്തിന് വിലപ്പെട്ട സംഭാവനയാണ് നൽകുന്നത്.

മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം അംഗീകരിക്കുന്നതിലാണ് സ്വന്തം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും സംരക്ഷണമുള്ളതെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിയുന്നു.

ഇസ്ലാമിനെ വിമർശിക്കാനുള്ള അവകാശം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു നിരീശ്വരവാദി, നിരീശ്വരവാദത്തെ വിമർശിക്കാനുള്ള ഒരു മുസ്ലിമിന്റെ അവകാശത്തെയും സംരക്ഷിക്കണം.

മതപരമായ സെൻസർഷിപ്പിനെ എതിർക്കുന്ന ഒരു മതനിരപേക്ഷവാദി, സമാധാനപരമായ മതപ്രകടനങ്ങളെ നിശ്ശബ്ദമാക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളെയും എതിർക്കണം.

ഈ തത്ത്വം പരസ്പരമുള്ളതായിരിക്കണം.

അല്ലാത്തപക്ഷം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ആവശ്യം മറ്റൊരു വിഭാഗതാൽപര്യത്തിന്റെ പ്രകടനമായി ചുരുങ്ങും.

വധശിക്ഷ റദ്ദാക്കിയാൽ മാത്രം പോരാ

ശിവരസയുടെ വധശിക്ഷ റദ്ദാക്കാനുള്ള സൗദി സുപ്രീം കോടതിയുടെ തീരുമാനം സ്വാഗതാർഹമായിരുന്നു.

ശ്രീലങ്ക നടത്തിയ നിയമപരവും നയതന്ത്രപരവുമായ ശ്രമങ്ങളും കേസ് അന്താരാഷ്ട്ര ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവന്ന മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകളുടെയും മാനുഷികമായ പരിഗണന ആവശ്യപ്പെട്ട വ്യക്തികളുടെയും ഇടപെടലുകളും അംഗീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

എന്നാൽ ഒരു നിയമപരമായ നേട്ടത്തെ അടിസ്ഥാനപ്രശ്നത്തിന്റെ പരിഹാരമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്.

ഒക്ടോബർ 28 വരെയുള്ള വിവരങ്ങൾ പ്രകാരം ശിവരസ ദമ്മാം സെൻട്രൽ ജയിലിൽത്തന്നെ തുടരുകയായിരുന്നു.

ഒക്ടോബർ 26-ന് ശ്രീലങ്കൻ അംബാസഡർ അയാളെ ജയിലിൽ സന്ദർശിച്ചു. തുടർന്നുള്ള നിയമനടപടികൾ പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

ഇനിയും ഉത്തരം ലഭിക്കാത്ത നിരവധി ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്.

അയാളെ യാതൊരു ഉപാധികളുമില്ലാതെ മോചിപ്പിക്കുമോ?

മതവികാരങ്ങളെ വ്രണപ്പെടുത്തുന്നത് കുറ്റകരമാക്കുന്ന നിയമവ്യവസ്ഥകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കേസ് തുടരുമോ?

ഇത്തരത്തിലുള്ള അഭിപ്രായപ്രകടനത്തിന് തടവുശിക്ഷ നൽകുന്നതുതന്നെ അനീതിയാണെന്ന് അധികാരികൾ അംഗീകരിക്കുമോ?

ഭാവിയിൽ സമാനമായ സംഭവങ്ങൾ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ സൗദി അറേബ്യ അർത്ഥവത്തായ നിയമപരിഷ്കാരങ്ങൾ നടപ്പാക്കുമോ?

ഇവിടെ ലക്ഷ്യം വെറും വധശിക്ഷ ഇളവുചെയ്യുക എന്നതാകരുത്.

മതനിന്ദ എന്നത് അതിൽത്തന്നെ ഒരു ക്രിമിനൽ കുറ്റമാകണമെന്ന തത്ത്വത്തെ നിരാകരിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

താൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മറ്റൊരാൾക്ക് ദൈവനിന്ദയായി തോന്നിയതിന്റെ പേരിൽ ഒരു മനുഷ്യന് ദയയ്ക്കായി യാചിക്കേണ്ടിവരരുത്.

ദയ അധികാരമുള്ള ഒരാൾക്ക് സ്വന്തം വിവേചനമനുസരിച്ച് നൽകാവുന്ന ഔദാര്യമാണ്.

സ്വാതന്ത്ര്യം മനുഷ്യന്റെ അവകാശമാണ്.

ഇവ രണ്ടും ഒരിക്കലും കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കരുത്.

വിശ്വാസങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽനിന്ന് മനുഷ്യത്വത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിലേക്ക്

ഈ സംഭവത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള പാഠം മനുഷ്യനാഗരികതയുടെ ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ചാണ്.

വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അതിരുകൾ വിപുലപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടാണ് മനുഷ്യസമൂഹങ്ങൾ നൂറ്റാണ്ടുകളായി മുന്നേറിയത്.

ഭരണാധികാരികളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും മതസ്ഥാപനങ്ങളെ വിമർശിക്കാനും പ്രകൃതിയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാനും പാരമ്പര്യവിശ്വാസങ്ങളെ നിരാകരിക്കാനും ജനപ്രിയമല്ലാത്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാനുമുള്ള അവകാശങ്ങൾ അധികാരികൾ സ്വമേധയാ സമ്മാനിച്ചതല്ല.

ദീർഘമായ ബൗദ്ധികവും രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെയാണ് ഈ സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾ നേടിയെടുത്തത്.

സ്വതന്ത്രചിന്തകരും ശാസ്ത്രജ്ഞരും മതവിയോജിപ്പുകാരും പരിഷ്കർത്താക്കളും സാധാരണ മനുഷ്യരും അതിന് പലപ്പോഴും വലിയ വില നൽകേണ്ടിവന്നു.

ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ അധികാരത്തിനെതിരായ ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെ ചരിത്രത്തിൽനിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല.

ആധുനിക ജനാധിപത്യസമൂഹങ്ങൾ കുറ്റമറ്റവയല്ല.

എന്നാൽ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ വിശ്വാസങ്ങളിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി വ്യക്തികൾക്ക് അവകാശങ്ങളുണ്ടെന്ന് അംഗീകരിച്ചതാണ് അവയുടെ ഏറ്റവും മഹത്തായ നേട്ടങ്ങളിലൊന്ന്.

ആ തത്ത്വം സാർവത്രികമായി സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.

ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കോ മുസ്ലിങ്ങൾക്കോ ഹിന്ദുക്കൾക്കോ യുക്തിവാദികൾക്കോ മറ്റേതെങ്കിലും വിഭാഗത്തിനോ മാത്രമായി അതിനെ പരിമിതപ്പെടുത്താനാവില്ല.

വിശ്വസിക്കാനുള്ള അവകാശവും വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാനുള്ള അവകാശവും തുല്യനിലയിൽ നിലനിൽക്കണം.

അതുപോലെതന്നെ, അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം മാന്യമായതോ ജനപ്രിയമായതോ ആയ പ്രസ്താവനകൾക്കു മാത്രമായി മാറ്റിവയ്ക്കാനാവില്ല.

ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാത്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ മാത്രം സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ വലിയ കാര്യമില്ല.

അഭിപ്രായപ്രകടനം അസുഖകരമോ പ്രകോപനപരമോ തെറ്റായതോ അങ്ങേയറ്റം ജനവിരുദ്ധമോ ആകുമ്പോഴാണ് സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടുള്ള നമ്മുടെ പ്രതിബദ്ധത യഥാർത്ഥത്തിൽ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്.

പൊതുചർച്ചകൾ ക്രൂരവും അധിക്ഷേപകരവുമാകണമെന്ന് ഞാൻ വാദിക്കുന്നില്ല.

നേരെമറിച്ച്, ചിന്താപൂർവമായ സംവാദവും ബൗദ്ധികസത്യസന്ധതയും പരസ്പരപരിഗണനയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേണ്ടത് യുക്തിബോധമുള്ള ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

എന്നാൽ സഭ്യമായ സംവാദശൈലി വളർത്തേണ്ടത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെയും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തബോധത്തിലൂടെയുമാണ്.

മതവിമർശനത്തിന്റെ പേരിൽ തടവിലാക്കുമെന്നും വധിക്കുമെന്നും ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയല്ല.

ഒരു വാദത്തിന് മറുപടി നൽകേണ്ടത് മറ്റൊരു വാദത്തിലൂടെയാണ്.

തെറ്റായ അവകാശവാദത്തെ നേരിടേണ്ടത് തെളിവുകളിലൂടെയാണ്.

അധിക്ഷേപകരമായ പ്രസ്താവനയെ അപലപിക്കാം.

മതസിദ്ധാന്തത്തെ യുക്തിപരമായി പ്രതിരോധിക്കാം.

ആളുകളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കാം.

ഇതിലൊന്നിനും ഒരു വിശുദ്ധവ്യക്തിത്വത്തെ വാക്കുകളിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ ക്രിമിനൽ ശിക്ഷയുടെ യന്ത്രസംവിധാനം ആവശ്യമില്ല.

നമ്മുടെ പൊതുമനുഷ്യത്വത്തിന്റെ പരീക്ഷണം

അനോജൻ ശിവരസയുടെ കേസ് അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുന്നിൽ നമ്മെ നിർത്തുന്നു.

ഒരു മതപാരമ്പര്യം ആധിപത്യം പുലർത്തുന്ന രാജ്യത്തിന്റെ അധികാരപരിധിക്കുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളെ ആ മതത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ലോകമാണോ നമുക്ക് വേണ്ടത്?

അതോ മതവിശ്വാസികൾക്കും അവിശ്വാസികൾക്കും ഒരുപോലെ അഭിപ്രായങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാനും വിമർശിക്കാനും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും വിയോജിക്കാനും സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള ലോകമാണോ നമുക്ക് വേണ്ടത്?

ഇത് മതവും യുക്തിവാദവും തമ്മിലുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പല്ല.

സ്വാതന്ത്ര്യവും നിർബന്ധിതമായ അനുസരണവും തമ്മിലുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്.

ശിവരസയ്ക്കെതിരായ നിയമനടപടികൾ അവസാനിപ്പിച്ച് അയാളെ മോചിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ഈ കേസിന് നീതിപൂർവമായ ഒരു പരിസമാപ്തി നൽകാനുള്ള അവസരം സൗദി അറേബ്യയ്ക്ക് ഇപ്പോഴുണ്ട്.

മതസിദ്ധാന്തങ്ങളെ വിമർശനങ്ങളിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്ന നിയമങ്ങൾക്ക് ആധുനിക ക്രിമിനൽ നീതിന്യായവ്യവസ്ഥയിൽ സ്ഥാനമില്ലെന്ന് അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹം ഉറച്ച നിലപാടെടുക്കണം.

അമാനുഷിക ആശയങ്ങൾക്ക് അവകാശപ്പെടുന്ന അന്തസ്സിനെക്കാൾ പ്രാധാന്യം മനുഷ്യരുടെ അന്തസ്സിനാണ് നൽകേണ്ടത്.

മതവിശ്വാസം കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യർക്ക് ആശ്വാസവും സ്വത്വബോധവും ജീവിതത്തിന് അർത്ഥവും നൽകുന്നുണ്ടാകാം.

എന്നാൽ സ്വയം പ്രതിരോധിക്കാൻ ഒരു മതത്തിനും ജയിൽ ആവശ്യമാകരുത്.

സ്വന്തം മാനം സംരക്ഷിക്കാൻ ഒരു ദൈവത്തിനും ആരാച്ചാരനെ ആവശ്യമാകരുത്.

ഒരു നാഗരികതയുടെ മഹത്ത്വം അളക്കേണ്ടത് അതിന്റെ പരിശുദ്ധവിശ്വാസങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെ എത്ര ക്രൂരമായി ശിക്ഷിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല.

ആ ചോദ്യങ്ങൾ നിർഭയമായി ഉന്നയിക്കാൻ എത്രമാത്രം സ്വാതന്ത്ര്യം അനുവദിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്.

അനോജൻ ശിവരസയുടെ കഥ ആരംഭിച്ചത് ഫേസ്ബുക്കിൽ എഴുതിയ ഒരു രോഷാകുലമായ കമന്റിൽനിന്നാണ്.

അത് ഒരു മനുഷ്യജീവന്റെ നാശത്തിൽ അവസാനിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

വധശിക്ഷ ഇപ്പോൾ റദ്ദാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

എന്നാൽ അയാളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.

ആ പോരാട്ടം നമ്മളോരോരുത്തരോടും ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ തത്ത്വങ്ങൾക്ക് യഥാർത്ഥ അർത്ഥമുണ്ടെങ്കിൽ, നമ്മൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളെ മാത്രമല്ല, വെറുക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളെയും അവ സംരക്ഷിക്കണം.

കാരണം, ഒരു ആശയത്തെ വിമർശനങ്ങളിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ ഒരു മനുഷ്യജീവനും ഒരിക്കലും ബലിയർപ്പിക്കപ്പെടരുത്.

കാരണം, ഒരു ആശയത്തെ വിമർശനങ്ങളിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ ഒരു മനുഷ്യജീവനും ഒരിക്കലും ബലിയർപ്പിക്കപ്പെടരുത്.