കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി ഇന്ത്യയുടെ ഭാവി മാറ്റിമറിക്കുമോ?

അഭിജിത് ദീപ്‌കേ - അസാധാരണമായ നേതൃ പാടവം 

കെ.ജി.ഗോപാൽ എഴുതുന്നു.

ജന്തർ മന്ദർ ശാന്തമായി. പലരും ഭയന്നതുപോലെയും ചിലരൊക്കെ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെയും, ചൈനയിലെ  ടിയാനെൻമെൻ സ്ക്വയറിലേതുപോലെ  കൂട്ടക്കൊലയിലൊന്നും കലാശിക്കാതെ ആ സമരവും കടന്നുപോയി.

ഒരു പ്രതിഷേധം മാത്രമല്ല നമ്മൾ കണ്ടത്; ഒരു പുതിയ തലമുറ സ്വന്തം ശബ്ദം കണ്ടെത്തുന്നതാണ് വ്യക്തമായത്. കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടിയുടെ പേരിൽ ഉയർന്നുവന്ന യുവജന-വിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനം അത്തരമൊരു ചരിത്രനിമിഷമായാണ് ഇന്ന് ഇന്ത്യയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്ന പലരും വിലയിരുത്തുന്നത്.

ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി അതിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ മാത്രമല്ല; അതിന്റെ സ്വഭാവമാണ്.

നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ വിഭജിക്കാൻ പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ജാതി, മതം, ഭാഷ, പ്രദേശം എന്നീ രേഖകൾക്കപ്പുറം യുവാക്കൾ ഒന്നിച്ചുനിൽക്കുന്നത് അത്യപൂർവമായ കാഴ്ചയാണ്. ഒരേ വേദിയിൽ ഹിന്ദുക്കളും മുസ്ലീങ്ങളും ക്രിസ്ത്യാനികളും സിഖുകാരും നിരീശ്വരവാദികളും. മലയാളികളും തമിഴരും ബംഗാളികളും മറാത്തികളും പഞ്ചാബികളും വടക്കുകിഴക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ വിദ്യാർത്ഥികളും. വിവിധ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള യുവജനങ്ങൾ ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി കൈകോർക്കുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടന സ്വപ്നം കണ്ട ദേശീയ ഐക്യത്തിന്റെ ജീവനുള്ള രൂപം തന്നെയാണിത്.

അതിലും ശ്രദ്ധേയമായ മറ്റൊരു കാര്യമുണ്ട്.

ഇന്ത്യയിൽ ഉയർന്നുവരുന്ന പല ജനകീയ സമരങ്ങളും പിന്നീട് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ ശക്തിപ്രകടന വേദികളായി മാറിയ അനുഭവം നമുക്കുണ്ട്. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ ജനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ആവശ്യങ്ങൾ പിന്നിലാകുകയും അധികാര രാഷ്ട്രീയമാണ് മുന്നിലെത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് പതിവാണ്. എന്നാൽ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിന് ഇതുവരെ കാണിച്ച ജാഗ്രത പ്രത്യേകം അഭിനന്ദിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് പിന്തുണ പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ടെങ്കിലും, സമരത്തിന്റെ നേതൃത്വം കൈയടക്കാനോ അതിനെ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയുടെ ഭാഗമാക്കാനോ അനുവദിക്കാതിരിക്കാൻ അവർ സ്വീകരിച്ച നിലപാട് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത വർധിപ്പിച്ചു. ഒരു ജനകീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന് സ്വന്തം സ്വതന്ത്ര വ്യക്തിത്വം നിലനിർത്താൻ കഴിയുമെന്ന് അവർ തെളിയിച്ചു.

ജാതിയും മതവും ഭാഷയും അവരെ വേർതിരിച്ചില്ല 

ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്ത് വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും യുവാക്കൾക്കും സമാധാനപരമായി പ്രതിഷേധിക്കാനുള്ള അവകാശം ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്നു. അഭിപ്രായവ്യത്യാസം രാജ്യദ്രോഹമല്ല; അത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അനിവാര്യ ഘടകമാണ്. സർക്കാരുകളെ വിമർശിക്കുന്ന അവകാശമില്ലാത്ത സമൂഹം ക്രമേണ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെടും.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ സർക്കാരിനോടുള്ള ഒരു പ്രധാന അഭ്യർത്ഥനയുണ്ട്.

സമരം അവസാനിപ്പിക്കുന്ന വേളയിൽ പ്രതികാര നടപടികൾ ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് സർക്കാർ നൽകിയ ഉറപ്പ് പൂർണമായും പാലിക്കണം. വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഭാവി തകർക്കുന്ന കേസുകൾ, അനാവശ്യ അറസ്റ്റ്, വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പ്രതികാര നടപടികൾ, തൊഴിൽ അവസരങ്ങളെ ബാധിക്കുന്ന കരിമ്പട്ടികകൾ—ഇവ ജനാധിപത്യത്തിനൊന്നും യോജിച്ചതല്ല. സർക്കാർ വാക്ക് പാലിക്കുമ്പോഴാണ് ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസം ശക്തിപ്പെടുന്നത്. വിജയിക്കുന്ന സർക്കാർ എതിരാളികളെ ശിക്ഷിക്കുന്ന സർക്കാരല്ല; വിമർശകരുടെ അവകാശം സംരക്ഷിക്കുന്ന സർക്കാരാണ്.

ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ മറ്റൊരു ശ്രദ്ധേയമായ മുഖം ഇന്ത്യയുടെ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറമാണ്.

ലോകത്തിന്റെ വിവിധ രാജ്യങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ വംശജർ ലണ്ടൻ മുതൽ ന്യൂയോർക്ക് വരെ, ടൊറന്റോ മുതൽ സിഡ്നി വരെ, ഹെൽസിങ്കി മുതൽ ബെർലിൻ വരെ, നിരവധി ലോകനഗരങ്ങളിൽ ഒത്തുകൂടി വിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനത്തോട് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഇന്ത്യയിൽ നടക്കുന്ന സംഭവവികാസങ്ങളെ വെറും ദൂരക്കാഴ്ചയായി കാണാതെ, ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയുടെ പ്രകടനമായി അവർ തെരുവിലിറങ്ങി. വിദേശത്ത് ജീവിക്കുന്ന ഇന്ത്യക്കാർ സാമ്പത്തിക സംഭാവനകൾ മാത്രമല്ല, ആശയപരമായ പിന്തുണയും ജനാധിപത്യബോധവും മാതൃരാജ്യവുമായി പങ്കിടാൻ തയ്യാറാണെന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു.

ചരിത്രം നമ്മെ ഒരു പ്രധാന പാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നു. സമൂഹങ്ങളെ മാറ്റിമറിച്ചത് പലപ്പോഴും അധികാരത്തിലിരുന്നവർ അല്ല; ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ച യുവാക്കളാണ്. വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ സംവാദങ്ങൾ, സമാധാനപരമായ പ്രതിഷേധങ്ങൾ, സംഘടനാപരമായ അച്ചടക്കം, പുതിയ ആശയങ്ങൾ—ഇവയാണ് വലിയ സാമൂഹിക പരിവർത്തനങ്ങളുടെ വിത്തുകൾ.

പാർട്ടികളെ ഹൈജാക്ക് ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കാതെ ദേശീയ പതാകയ്ക്കു പിന്നിൽ 

കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി എന്ന പേരിൽ രൂപംകൊണ്ട ഈ വിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനം എത്ര ദൂരം പോകുമെന്ന് ഇന്ന് ആരും കൃത്യമായി പ്രവചിക്കാനാവില്ല. ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാവി അതിന്റെ നേതൃത്വത്തെയും ലക്ഷ്യങ്ങളെയും ജനപിന്തുണയെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കും. എന്നാൽ ഇതിനകം തന്നെ അത് ഒരു പ്രധാന സന്ദേശം നൽകിയിട്ടുണ്ട്: വിഭജന രാഷ്ട്രീയത്തെക്കാൾ ഐക്യത്തിന് ശക്തിയുണ്ട്; വിദ്വേഷത്തെക്കാൾ സഹകരണത്തിന് ആകർഷണമുണ്ട്; ഭയത്തെക്കാൾ പ്രത്യാശയ്ക്ക് ദീർഘായുസ്സുണ്ട്.

ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഇന്ന് ഏറ്റവും ആവശ്യമായത് പുതിയ തലമുറയുടെ ഈ ആത്മവിശ്വാസമാണ്. അവർ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. അവർ ഒരുമിക്കുന്നു. അവർ ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അവർ പരസ്പരം ശത്രുക്കളായി അല്ല, സഹപൗരന്മാരായി കാണാൻ പഠിക്കുന്നു.

അതാണ് ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യാശ.

ഒരു വിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനം വിജയിക്കുമോ പരാജയപ്പെടുമോ എന്നത് ചരിത്രം പിന്നീട് വിലയിരുത്തും. എന്നാൽ അത് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ യുവജനങ്ങളെ ജനാധിപത്യത്തിലേക്കും സാമൂഹിക ഐക്യത്തിലേക്കും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള പൗരത്വത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതിന്റെ സ്വാധീനം ഏതൊരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയത്തേക്കാളും ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കും.

ഇന്ത്യയുടെ ഭാവി എഴുതപ്പെടേണ്ടത് വെറുപ്പിന്റെ ഭാഷയിൽ അല്ല; സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഭാഷയിലാണ്. വിഭജനത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യങ്ങളിൽ അല്ല; ഐക്യത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിലാണ്. അതിലേക്ക് വഴിതുറക്കുന്ന ഓരോ യുവജന പ്രസ്ഥാനവും ഇന്ത്യയെ കൂടുതൽ ശക്തവും കൂടുതൽ ജനാധിപത്യപരവും കൂടുതൽ മാനുഷികവുമായ ഒരു രാഷ്ട്രമാക്കി മാറ്റാനുള്ള സാധ്യത വഹിക്കുന്നു.

ആ പ്രത്യാശയെ നാം സംരക്ഷിക്കണം.